Մի սառը քամի ձեռքիցս բռնած հին փողոցով է նորից ինձ տանում

Դեռ չի պարզվել օրը նորաբաց,
Կաթնամշուշ է երկնքից կաթում,
Մի սառը քամի ձեռքիցս բռնած
Հին փողոցով է նորից ինձ տանում։

Քայլում եմ դանդաղ ու հուսալքված
Ոչինչ չեմ ուզում, ոչինչ չեմ զգում,
Մտքիս հավքերը բները լքած
Դեպի ավետյաց երկիր են չվում։

Չեն հաղթահարվում չնչին կրքերը,
Մարդը գերի է մնում ինքն իրեն,
Եվ անհնար է շունչը փրկելը,
Ափ է պետք լողալ միայն կուրորեն։

Միտքս սառն օդից ճեղքեր է տալիս,
Աչքերիս առաջ գույներ են փոխվում,
Մի դառը միտք է անհայտից գալիս
Ու սրի նման գլխիս է կախվում։

Հ. Շիպակցյան

 

споделяне във facebook

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net