Archive for the ‘literature’ Category

Կանգնի՛ր լռություն…

Կանգնի՛ր լռություն, սպասի՛ր, ո՞ւր ես հապաղում: Ինչո՞ւ ես փորձում ինձ մոլոր թողնել  խառնիճաղանջ մտքերիս տհաճ աղմուկում: Չէ՞ որ կար ժամանակ, երբ քո թևերի մեջ ինձ բարուրած՝ թույլ չէիր տալիս, որ շրշյունն ու հնչյունը ականջս շոյեին, այլ էլ այն ժամանակ, երբ շունչս խորովվում ու հոգիս, ձուլված պղնձի նման աչքերիցս թափվելով, այտերս էր այրում. .fb-background-color { background: [...]

…մարմնիս չդիպչե’ք, թողեք ինձ հոգիս և մի բուռ էլ հող

Վերցրեք երկինքս, արևն ու դողս, առավոտներս` անտուն,անվերմակ: Կրծեք արմատը հաստաբուն ծառիս և պտուղները արև չտեսած` պոկեք արգանդից, նվիրեք քամուն: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Եկել եմ… Եկել եմ, որ պատմեմ, թե ինչն է փոթորկել մտքերս ու անդորրս…

Եկել եմ… Եկել եմ, որ պատմեմ, թե ինչն է փոթորկել մտքերս ու անդորրս, որ կիսեմ քեզ հետ այն ամենը , որ ունեմ հոգուս թերթիկների արանքում խնամքով դասավորած: Հիշողություններ, որոնք նմանվում են դեռ մանուկ հասակում գրքի էջերում թաքցրած, չորացած ծաղիկներին ու թիթեռներին. ինչքաաան գույներ կային նրանցում զետեղված: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: [...]

Bloody News From My Friend

Vahe H Apelian – 30  04  2020 ”Bloody News From My Friend”, “Կարմիր Լուրեր Բարեկամէս (1)” (Garmir Lourer Paregames) is the title of one of Siamanto’s books. It was a fairly well known book title in my days attending Armenian School in Beirut. But, I often wondered why Siamanto gave the book such an odd [...]

Մեկ-մեկ մտածում եմ, թե ինչի՞ համար է գրականությունը, ինչու՞ այն կա: Գուցե պարապ վախտի խաղալի՞ք է…

ԳԻՐՔ ԸՆԹԵՐՑԵԼԸ «ԴԶՈՂ» Է Մեկ-մեկ մտածում եմ, թե ինչի՞ համար է գրականությունը, ինչու՞ այն կա: Գուցե պարապ վախտի խաղալի՞ք է, երևի թե չէ, մտքի ու զգացմունքի գերթանձրացու՞մ, դարձյալ չէ, աշխարհաճանաչողական գործի՞ք, դե չէ՛ էլի, չէ: Բա ի՞նչ է ուրեմն, տակն ի՞նչ մնաց, որ չասացի: Երաշտությու՞ն է, նկարչությու՞ն է, գուցե սեփական վերջավորության գիտակցումին անհաղորդ անհատ մարդու [...]

Ես չեմ սիրում միջակության այդ կերպարը

Ես չեմ սիրում միջակության այդ կերպարը, Միջակ մարդը ո՞վ է դարիս, Եվ կամ միջակ այդ կերպարին Գլխավոր դեր ո՞վ է տալիս։ Պետք է լինել միշտ գագաթին, Բայց ո՛չ երբեք վերից նայող, Պետք է հասնել անհուններին` Հենվելով քո լայն թևերին։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Հորս փոխանցեք միայն, քնելուց առաջ մորս ոտքերին մի տաք շալ գցի, մորս ոտքերը հանկարծ չսառչի…

Եթե ես զոհվեմ, հիշեցրեք մորս, որ ես պատերազմ էի գնացել, կռվում էի գիտակցելով` ում հետ ու ինչի համար, թող իր Աստծուց չխռովի ու չանիծի թշնամու մոր արգանդը: Բացատրեք նրան, որ պատերազմը բակի կռիվ չէ տղաների հետ, որ իրար մի լավ ծեծեինք ու ողջ մնաինք: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; [...]

ԿԱԿԱՉԸ

  Մի վայրի կակաչ Լեռան զով կրծքին Ճոճվում էր կրակ Թիկնոցը հագին. Հազար երանի Նրա ալ երգին: …Բայց ձևացնում էր Ճիգերով վերջին Թե լույսն իրեն թագ , Արևն հովանոց, Եվ անհաղորդ է Բնության վերքին, .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Թուլացող մեր նյարդերի ժամին, որ գիշեր է կոչվում

Գրականությունը կյանքի գեղարվեստական վավերացումն է՝ կենդանի այնքան, որքան անկեղծ է գրողը։ Առաջին դեմքով «անկեղծանալը» բոլորի առաջ մերկանալու պես մի բան է, բայց հենց այդ մերկացումն է, որ թույլ է տալիս հպվել պոեզիային։ Ու որքան էլ, հեղինակն իրեն գրող չի համարում, այնուամենայնիվ կյանքն հաճախ է վավերագրում պոեզիայի լեզվով։   Վանդակներդ պիտի շոկոլադե լինեն Որ հալեցնեմ կաթ-կաթ, [...]

Հայերեն գրքերի անցյալը և ապագան

Դա շաբաթներ առաջ էր, ընկերոջս՝ Րաֆֆի Դավթյանի հետ կանգնած էինք Բեռլինահայ Համայնքի՝ Հայ Տան սրահում տեղադրված՝ գրադարանի առջև, որտեղ խնամքով ղասավորված են հայության և հայկականության վերաբերյալ գերմաներեն լեզվով գրքեր։ Պարզվեց, որ այդ պահին, մեզ երկուսիս նույն հարցն էր մտահոգում, ի՞նչ է լինելու հայ գրքի գալիք օրը սփյուռքում, դատելով մեր համայնքի գրքերի օրինակից, դրանք մատնվելու են [...]

Ու նոր հասկացա, թե ինչու եմ ես Արտասվել ուզում մենակ և` անտես…

Ու չեմ հասկանում, թե ինչու՞ եմ ես Արտասվել ուզում այսօր և` այսպես… Գուցե վերքերս բացվել են խորքից, Գուցե հետքերս կորել են ցմահ, Գուցե կարոտս խեղդում է նորից, Գուցե և սերս դարձել է անմահ: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Կի՛ն, աչքերիցդ հոսող փրփուրները կարմիր՝ քո ցավ երկնքի անձրևներն են կաթ

  Կի՛ն, աչքերիցդ հոսող փրփուրները կարմիր՝ քո ցավ երկնքի անձրևներն են կաթ, վարսերդ մոխիր, այրվող թերթերն են՝ կարոտ նամակիդ, իսկ կապույտները մարմնիդ կարկատված, .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Գիտեմ, գիտե՞ս…

Գիտեմ,գիտե՞ս. Լացը հացով լուռ փաթաթել Կուլ տալ գիտեմ, Չբողոքե՜լ, չդժգոհե՜լ, Եվ ուրիշի ցավով ցավել, Բայց ուրիշի լավին երբեք Չնախանձել գիտեմ նաև։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Ճերմակ մարմինն իմ դարձրեցիք հող…

  Ճերմակ մարմինն իմ դարձրեցիք հող և ցավ ներկեցիք շուրթերին նրա և ես ատեցի համը համբույրի, ինձ մեղադրեցիք՝ սիրել չգիտի։ Ձեր կեղծ երկնքից ցավաջուր կաթաց կոպերիս վրա, բեռ,ծանրությունից հավերժ խաչվեցին թարթիչներս սև, ես դադարեցի երկնքին նայել, դուք ինձ ծաղրեցիք՝ անաչք ու կույր է։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Իմ գիշերները…

Իմ գիշերները խռով են հիմա՝ կարոտ են լալիս որբ տանիքներին, այն փողոցներին ուր ձայներ չկան և գորշ ու մռայլ անտեր մայթերին: Իմ գիշերները մերկ ու սիրասպան, Ճերմակ երկնքից արև են մուրում, Կարոտով ներկում ետդարձի ճամփան, Որբ տանիքներին ժպիտ նկարում: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Գիշերային հեքիաթ

Գիշեր էր` բազմախորհուրդ ու դյութիչ։ Երկինքը պարզ էր, անբասիր ու հստակ, միայն տեղ֊տեղ մեղմասահ լողում էին ամպի ծվեններ, որոնք հեռվից նշմարվող առագաստանավերի նման թափառում էին երկնքի անծիր օվկիանոսում` կարծես որոնելով հույսի լուսատու փարոսը։ Երկնքում շողշողում էին աստղերը` երազկոտ ու խոհուն , և թվում էր` մի մոգական ձեռք բազմահազար ադամանդներ էր շաղ տվել երկնային անեզր գորգի [...]

Երբ նայում եմ խոր աչքերիդ

Անուրջներից բույրն է կաթում Հրաշագեղ վայելքներիդ, Ցողվում տաքուկ սրտիս վրա, Երբ նայում եմ խոր աչքերիդ։ Ու մղվելով սուզվում եմ ես Հմայքի մեջ քո եզակի, Այդ խորքերում դու լավ գիտես. Որքան կարոտ կա բերկրանքի։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net