Մենք այսօր դաստիարակում ենք մեր երկրի ապագան

 

Կարինե Հայրապետյանը իր ՖԲ-յան էջում գրառում է կատարել, դիմելով ՀՀ աշխատանքի եւ սոցիալական հարցերի նախարար ԶԱՐՈՒՀԻ ԲԱԹՈՅԱՆԻՆ

Հարգելի Տիկին ԶԱՐՈՒՀԻ ԲԱԹՈՅԱՆ, խիստ մտահոգիչ է Ձեր արած հայտարարությունը, որում մասնավորապես ասված է.«Խստորեն դատապարտում եմ այսօր «Բուկինիստ» սրճարանում տեղի ունեցածը, երբ փորձ է արվել խափանել «Սեռական բռնության ճգնաժամային կենտրոն» ՀԿ-ի կազմակերպած «Իմ մարմինն անձնական է» գրքի շնորհանդեսը:
Տիկին ԶԱՐՈՒՀԻ ԲԱԹՈՅԱՆ, գրքի նպատակը հայտնի է, գիրքը հակամանկավարժական, ապադաստիարակչական գիրք է: Գրքի բովանդակությունը պետք է որ Ձեզ մտահոգեր, Դուք պետք է արգելեիք նման գրքերի գովազդումը հասարակական միջավայրում, անչափահասների շրջանում, քանի որ երեխաների դաստիարակության, սոցիալական միջավայրի, մարդկային կենցաղավարական դաստիարակության խնդիրն է դրված:

Michael Wolffsohn relativiert und leugnet den Völkermord an den Armeniern, indem er ihn völlig unnötig in Konkurrenz zum Holocaust bringt

Am 6. Mai 1941 flogen deutsche Bomber des Typs Dornier Do17 über Athen. (Bild: STR / Keystone)

Jaklin Chatschadorian

 

Michael Wolffsohn relativiert und leugnet den Völkermord an den Armeniern,
indem er ihn völlig unnötig in Konkurrenz zum Holocaust bringt.

Als Historiker, der sich eingehend mit dem Völkermord an den Juden und damit auch mit der Regelung der UN-Resolution befasst hat, müsste er wissen (um nicht zu sagen WEISS ER), dass die “Einzigartigkeit” eines Massakers kein Tatbestandsmerkmal des Straftatbestandes “Völkermord” ist.

Und doch scheint es so, als ob Wolffssohn schlichtweg übersehen will, dass es sich bei dem Begriff Völkermord um einen in der UN Völkermordkonvention, 1948 von Raphael Lemkin, klar definierten Straftatbestand handelt, und eben nicht nur um eine sprachliche Regelung deutscher Politiker, Behörden und Linguisten, selbst wenn das Wort “im Amtsdeutschen” zunächst einmal automatisch, gedanklich zum Holocaust und nicht zu anderen Völkermorden führt.

աչքերիս հասցեն որտեղի՞ց գտար …

Ամեն առավոտ
կավելացնեմ մրգախյուսը
բլիթներին փխրուն
և թեյ կլցնեմ
բաժակների մեջ
հեքիաթազարդ,
ես քեզ կխնդրեմ`
շուտ վերադառնալ,
ես քեզ կգրկեմ
դռան մոտ կանգնած
ու կհարցնեմ`
աչքերիս հասցեն
որտեղի՞ց գտար …

Դու կհամբուրես
իմ տաք այտերը
վարդագունված,
մեղմ կշշնջաս,
որ ուշանում ես
աշխատանքիցդ
ու կխոստանաս
սառնաշաքարներ
բերել ինձ համար,
ես քեզ կսպասեմ
դռան բռնակը
իմ կրծքին սեղմած
և կգաս, կգաս …

Նկարի բնօրինակում քուրդ իշխանապետի (խանի) դամբարա՞նն Է

Սամվել Կարապետյան. |  Նոր 5000-անոցի դարձերեսին առկա պատկերի առթիվ Կենտրոնական Բանկի մեղմ ասած անհասկանալի բացատրության կապակցությամբ հայտնում եմ հետևյալը.

ա) Հնատիպ պատկերը ներկայացնում է Բաղեշ քաղաքի քրդական թաղամասերից մեկը: Առերևույթ այն որևէ աղերս չունի քաղաքի հայկական թաղամասերի հետ այնքանով, որ նույնիսկ մինչև հիմա պահպանված հայկական խիտ ցանցով կառուցապատված թաղերի բնակելի 3-4 հարկանի տներն աչքի են ընկնում իրենց փառահեղ ճարտարապետությամբ, որով քրդերի խեղճ ու կրակ, հիմնականում միահարկ տներից բաղկացած թաղերի համեմատ իրական հակադրություն են կազմում:

The truth is more powerful than Turke

by Edmond Y. Azadian

Mirror Spectator- For people who have not experienced the horrors of genocide or the loss of their ancestral homeland, it is easy to advocate to the Armenians the advice of “forgive and forget.” But the genocide has shaped the history and the future of the entire Armenian people, for whom life will not be the same even if full restitution comes. The prominent writer Shahan Shahnour calls Armenians to struggle not only with the survivors but even with the martyrs. The martyrs are the witnesses of that colossal trauma.

The dispersion of the Armenians throughout the globe has brought about tremendous losses through assimilation and attrition. And that was one of the goals of the Genocide perpetrators; after the physical human losses, the target was the loss of memory. In 1922, during the negotiations leading to the Lausanne Treaty of 1923, the Turkish representative Ismet Enunu, answering Lord Curzon’s question of where to settle the Armenian survivors, cynically answered: “There are vast vacant territories in Canada and Brazil. Settle them in those countries.”

Despite the losses, Genocide recognition has taken on a life of its own and has been marching through history, even after 104 years. Therefore, the truth is more powerful than Turkey, which has become a major player in international politics, where it has invested heavily in the fight against the recognition of the Armenian Genocide.

ԹՈՒՐՔԵՒՀԱՅ ՈՒ ՀԱՅԵՒԹՈՒՐՔ ՀԱՐՑԵՐ 0

Հաւաքական փորձառութեան արդիւնք են առածի կարգ անցած «կնքեալ» խօսքեր, որոնք անձնական, նեղ, տուեալ պահու կամ տրամադրութեան ազդեցութենէն շատ անդին՝ ընդհանրական տեսակէտի մը եզրակացութիւնը կը դառնան ժամանակի ընթացքին։
Համամարդկային, կրօնական, բարոյական, ազգային, յարանուանական, կուսակցական եւ աւելի խոնարհ մակարդակներու վրայ կը գոյանան բանաձեւ, փակախօսք, բնաբան, որոնք սահմանագծումներ են։ Անոնք ունին երբեմն առաջնորդող, երբեմն ոգեւորող հանգամանք ու երբեմն ալ փակուղի կը դառնան, որովհետեւ յաճախ հարցականի տակ չեն առնուիր, չեն քննարկուիր ու մարսուիր։ «Թուրքը թուրք» է՝ կ’ըսէ, օրինակ, հայկական հաւաքական փորձառութիւն մը, Եղեռնէն ալ առաջ, բայց մանաւանդ՝ Եղեռնով։

Նամակ երկրէն

ԴԷՊԻ ՓԱՅԼՈՒՆ ԱՊԱԳԱՅ

Մէկ տարի առաջ, այսօր, հայ ժողովուրդի բացարձակ մեծամասնութիւնը Ո՛Չ ըսաւ մենատիրության, ՈՉ՝ ստրկամտութեան, երկրի թալանին, չընտրուած իշխանութիւններուն շուրջ հաւաքուած պնակալէզներուն, անարդարութիւններուն, ընտրակեղծիքներուն, ոստիկանութիւնը սեփական պահակազօրքի վերածած քրէաօլիկարխիկ իշխանիկներուն, կաշառքին ու փտածութեան։

Ո՛Չ ըսաւ եւ տուն ուղարկեց քրէաօլիկարխիկ համակարգի ղեկավար Սերժ Սարգսեանը եւ անոր սպասարկուն դարձած, անոր պնակէն օգտուող քաղաքական հտպիտները, անոր դարանակալ աստիճաններէն վեր բարձրանալ փորձող ապագաղափարական ուժերը, ժողովուրդին անունով խօսող բայց ժողովուրդէն վաղուց հեռացած քաղաքական խմբակներն ու անոնց սայթաքած առաջնորդները:

Ասում են, թե մի աղջիկ

Ասում են, թե մի աղջիկ
Ամեն-ամեն առավոտ
Մազերն արձակ ու բոբիկ
Շրջում էր դաշտ ու արոտ:

Ու դեռ արև չծագած,
Սրտում պահած վիշտ ու սուգ,
Շրջում էր նա վշտացած
Թափում էր ցող-արտասուք:

Տխուր արցունք աչքերին,
Հոգին ամպած, սրտում ցավ,
Պատմում էր նա վարդերին՝
Սիրածն ինչպես հեռացավ:

Պատմում էր նա ու լալիս,
Շրջում էր նա դաշտերում,
Իսկ վարդերը անհանգիստ
Գլխիկներն էին օրորում:

Shahnazaryan Illuminated Women’s Role in Velvet Revolution and Aftermath in Glendale Talk

Dr. Gohar Shahnazaryan

GLENDALE, Los Angeles – It has been almost a year since the historic Velvet Revolution in Armenia and many of us are still wondering how our small country was able to overturn decades of corrupt politics in such a short time frame, without any bloodshed. On Thursday, March 28, at Abril Bookstore, Dr. Gohar Shahnazaryan gave a slightly different perspective on the events that occurred, specifically around the important and critical role that women played during the Velvet Revolution. The night was co-hosted and made possible by the Armenian Women’s Network.

Dr. Shahnazaryan is the director of Yerevan State University’s Center for Gender and Leadership Studies and the co-director of the Women’s Resource Center NGO in Armenia. She holds a PhD in sociology and is an associate professor at the Department of Applied Sociology at Yerevan State University.

Having spent most of her life fighting for human rights, particularly women’s rights in Armenia, Dr. Shahnazaryan spoke about the new way in which women participated in the revolution alongside their male counterparts. Women were being viewed as sisters and voicing their support of one another and their fight for equality. “I want to address my sisters who stand together, hand in hand and fight a double fight for the change of power in Armenia and for their equal rights in public,” said Maria Karapetyan, an activist and member of the Reject Serj initiative.

The uniqueness of the Velvet Revolution was that there was no bloodshed and for the most part, lacked violence or deaths. During the presentation, Dr. Shahnazaryan explained that one of the reasons for this was due to the large role that women played with their non-violent and peaceful strategies of resistance.

Հրկիզումիդ հետ, Նոթրը Տա՛մ Մեր վանքերուն բոցը տեսայ

Հրկիզումիդ հետ, Նոթրը Տա՛մ
Մեր վանքերուն բոցը տեսայ
Գմբէթներուն մեր հնամեայ
Այրող կրակն ու վէրքը տեսայ….

Խոհեր լինելիության

Երևանի պոլիտեխնիկական հանրակացարանի թեք տանիքի տակ կառուցված սենյակի ուղղահայաց պատուհանից արևի շողերը, հաճարի ծառի ճյուղերի մեջ թափանցելով, ընկնում էին մեր նեղլիկ սենյակի պատուհանի առաջ կառուցված մի ինչ որ անիմաստ բարձրության վրա և կորչում էին մոխրագույն փայտի մեջ, այդ պատճառով էլ սենյակում միշտ լույս էր վառվում, գիշեր-ցերեկ։ Արամայիսը՝ Իրանից, սենյակի երեք բնակիչներից առաջինն էր։ Երկրորդը՝  Գևորգն էր, Հալեպից, արտակարգ ինքնամփոփ ու մաքրասեր, փակ, ինքն իրեն պատնեշած, հետագա բոլոր ընկերական և մտերիմ նիստ ու կացերի համար։ Երրորդը՝ ես։ Հետո Գևորգին հաջորդեց Սահակը՝ Երուսաղեմից, տարիքային տարբերության պատճառով, նա մնաց մեր կրտսեր եղբայրը։ Արամայիսի հետ մեր ընկերությունը կազմավորվեց և ամրապնդվեց հետագա քառասունութ տարիների համար։

Ինչպես բոլոր հանդիպումներն ու ընկերությունները, մերն էլ ուներ իր՝

նախասկիզբը, որը մեկնարկել է «մեծ գաղթի» տարիներից, երբ պարսից Թագավոր՝ Շահ Աբասը, 1604-թվականին մի քանի հարյուր հազար հայերի՝ Իրան, ժամանակի մայրաքաղաք Իսպահան, բռնագաղթեցրեց։

Մեր մանկական տարիների ընկալված սկիզբը՝ օտարությունն էր և մեծերի մշուշոտ պատմվածքները՝ զուլումի ժամանակներից, արհավիրքների տարիներից, պատառ – պատառ, սրտաճմլիկ, սրտամոտ հուշեր, մեզ դեռ անհասկանալի։

Արմեն Աշոտյանի «ուժեղ» պատգամավորները կամ մինչև ո՞ւր է ձգվում անամոթության սահմանը

Նախկին իշխանությունների բոլոր մասնիկները հերիք չէ թալանել, ոչնչացրել ու դատարկել են երկիրը, ստրկացրել ժողովրդին, երկրից դուրս են հանել տասնյակ միլիարդների հասնող ժողովրդից թալանած կապիտալը, զինվորին սահմանում սոված ու տկլոր, անփամփուշտ ու անհույս են թողել, այժմ առանց ամոթի այդ ամենն արդարացնում են  ու վայնասուն դնում, թե «ներկա կառավարությունը վաաաայ էս ի՞նչ է անում»: Պարոնա՛յք և տիկնա՛յք, ներկա կառավարությունը այլ բան չի անում, անում է այն, ինչը դուք պիտի 30 տարիների ընթացքում արած լինեիք ու չեք արել, անում է ճիշտ ձեր հակառակ գործողությունը՝ երկիրը մաքրում է գողերից, թալանից ու ստրկությունից: Վերկանգնում է ձեր կողմից արժեզրկած երկրի ու ժողովրդի արժանապատվությունը:

ԿԻ’Ն…

Թա’փ տուր ծնկներիդ փոշին,
Հրաբոսո’ր կին,
Քո հրաբխի լավան միշտ է ժայթքելու
Եվ այրելու է անցյալի ոտնահետքերը…
Քո շաղ տված արնագույն վարդերի բույրից
Դեռ արբելու են սիրո գերիները…
Բայց դու մնալու ես անհաս ամենքին`
Դառնալով հրե հարսը երկնքի:

Հարդագողի ճամփորդները

Հարդագողի ճամփորդներ ենք մենք երկու՝
Երկու ճամփորդ՝ պատառոտած շորերով։
Ու սիրել ենք տրտմությունը մեր հոգու՝
Անրջական կարոտներով ու սիրով։
Մենք սիրել ենք տրտմությունը մեր հոգու՝
Անրջական ինչ-որ կարոտ, ինչ-որ սեր։
Ու սիրում ենք առավոտից իրիկուն
Ճամփա երթալ ― ու հավիտյան երազել։
Աչքերիս մեջ մենք պահել ենք երկնային
Ճամփաների հեռուները դյութական ―
Ու անցնում ենք ուղիներով երկրային,
Ուր բյո՜ւր մարդիկ երազեցին ու չկան։

Ադրբեջանական ԽՍՀ-ից հայ փախստականների խնդիրները` 30 տարիներ տարվող հակահայ ու մարդատյաց քաղաքականության հետևանք

Lragir.am, 07.04.2019 |-  Քաղաքական-քաղաքացիական խնդիրներ– 1987-92 թ.թ. Ադրբեջանում հայության դեմ տեղ գտած ցեղասպանության փաստը «Ղարաբաղյան կոնֆլիկտի» կարգավորման խնդրում ունի առանցքային նշանակություն, և Ադրբեջանական ԽՍՀ-ից հայ փախստականների իրավունքների վերականգնման հանգամանքը առանցքային գործոն է տարածաշրջանում խաղաղություն հաստատելու համար:

Armenian national-cultural Genocide. The Century-Long Struggle for Justice.

Anna  Givargizyan

Institute of Social Sciences Ivo Pilar organized the 15th Scientific and Professional Conference “Vukovar 91 – Twenty-One Years After” with the topic of Truth and Controversy. Between Science and Manipulation of Conflict Resolution Problems. In addition to Croatian experts, researchers from different countries participated in the forum. This year, the framework of the conference also included genocide against the Armenians. In Vukovar, Armenia was represented by a young scientist, Doctor of Culture, Editor-in-Chief of the Moscow Journal Žam Anna Givargizyan.


Armenian  national-cultural Genocide. The Century-Long Struggle for Justice.

The article is devoted to the problem of Armenian national-cultural Genocide. During the whole time of existence of the Turkish Republic, not only of the Ottoman Empire, purposefully erased traces of Armenians on their own land. How much would it nor denied.

Լռում են հանկարծ էջերը խոսուն

Լռում են հանկարծ էջերը խոսուն,

Անցյալի հուշն է, ա՜խ, խոցում սիրտս,

Ու հոգիս տանջող հարցեր են լցվում

Ու մոլորվում է հոգնատանջ միտքս:

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and Free WP Themes
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net