Ասում են, թե մի աղջիկ
Ամեն-ամեն առավոտ
Մազերն արձակ ու բոբիկ
Շրջում էր դաշտ ու արոտ:

Ու դեռ արև չծագած,
Սրտում պահած վիշտ ու սուգ,
Շրջում էր նա վշտացած
Թափում էր ցող-արտասուք:

Տխուր արցունք աչքերին,
Հոգին ամպած, սրտում ցավ,
Պատմում էր նա վարդերին՝
Սիրածն ինչպես հեռացավ:

Պատմում էր նա ու լալիս,
Շրջում էր նա դաշտերում,
Իսկ վարդերը անհանգիստ
Գլխիկներն էին օրորում:

Ե. Հայրապետյան

бутони за социални мрежи

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.