Archive for the ‘literature’ Category

«Ձեր փուչ բառերի մութ լաբիրինթում…»

Ճերմակ մարմինն իմ դարձրեցիք հող և ցավ ներկեցիք շուրթերին նրա և ես ատեցի համը համբույրի, ինձ մեղադրեցիք՝ սիրել չգիտի։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ․ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ 17-ՐԴ ԴԱՐԻՑ ՄԻՆՉև 1914 ԹՎԱԿԱՆԸ

  Հարգելի ընկերներ․ Ինչպես արդեն տեղեկացրել եմ, օրեր առաջ լույս տեսավ գիրքս՝ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ․ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ 17-ՐԴ ԴԱՐԻՑ ՄԻՆՉև 1914 ԹՎԱԿԱՆԸ․ Շնորհակալ եմ բոլոր նրանց, ովքեր նախապես բաժանորդագրվեցին, իրենց նյութական աջակցությամբ նպաստեցին գրքի ծնունդին։ Ավելի, քան 150 հոգի մասնակցեցին բաժանորդագրությանը։ Հիմա, բաժանորդներին մաս-մաս զանգահարում, կանչում ենք մեր գրասենյակ, այնտեղ փոխանցում գրքերը։ .fb-background-color { background: !important; } [...]

Ստեղծելով «Դունայ» անունով լեգենդը ՝ նա դարձավ իր իսկ ստեղծագործության լեգենդը

«Դունայը եւ իր ոհմակը» Հարգելի՛ ժողովուրդ «Դունայը և իր ոհմակը» գիրքը միջազգային մասշտաբով շատ մեծ համբավ ձեռք բերեց: Գիրքը տպագրվել և լույս է տեսել ռուսերենով Ռուսաստանի Դաշնությունում և մեծ գնահատականի է արժանացել մասնագետների կողմից: Գիրքը թարգմանվում է նաեւ անգլերեն եւ գերմաներեն լեզուներով: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Ու այդպես էլ չհասկացա մինչև այսօր ո՞նց ապրեցի…

Ես մրսեցի, բայց այդպես էլ չտաքացա, որ լավ զգամ, Ցավ զգացի, և ցավերս երբեք չանցան, Որ հասկանամ իչքան լավ է առանց ցավի, Մի օրն ի՞նչ է, ես մի ողջ կյանք արտասվեցի, Բայց այդպես էլ չհասկացա ուրախն ի՞նչ է, Եղավ նաև դատարկություն, բայց չլցվեց, Ճանաչեցի անգամ մութը, լույսն այդպես էլ չողջունեց, .fb-background-color { background: !important; } [...]

Անդրանիկ Ծառուկյանի վերջին լուսանկարներից մեկը

  18 Օգոստոս 2016   Անդրանիկ Ծառուկյան, Սոնա Ծառուկյան (տիկինը) և Սեյրանուհի Գեղամյան Սեյրանուհի Գեղամյանը գրում է. Այս լուսանկարը հավանաբար Անդրանիկ Ծառուկյանի վերջին լուսանկարն է կամ վերջիններից մեկը՝ վստահաբար: 1988 թվականի դեկտեմբերի 4-ն էր… Փարիզյան իր գեղեցիկ բնակարանում, նկատելիորեն ուրախ էր եւ հուզված: Բազմապիսի հարցեր էր տալիս Հայաստանից, ղարաբաղյան շարժումից, միտինգներից, երիտասարդության դիրքորոշումներից: Իրեն հատուկ [...]

Ես կվայելեմ իմ ամեն րոպեն, ինչպես վերջինը

Ես որոշեցի այսօր հեռանալ ինքս ինձանից Ու կնճիռներս թողեցի իմ հին հայելու վրա, Վաղը աշխարհին հաստատ կնայեմ այլ պատուհանից, Նոր կյանք անցյալից միայն չխամրող ժպիտներ տարա։ Այսօր պարզ տեսա իմ ճիշտ ապրելու շա՜տ մեծ սխալը, Կյանքի չափ երկար մի գիշեր անցավ մտազբաղ, անքուն, Նորից չափեցի իմ կյանքի ամեն չստացված քայլը, Ու որոշեցի, որ է՛լ չեմ [...]

«Անունդ կարոտ է». Աննա Հովհաննիսյան

Կան երևույթներ, զգացողություններ ու կյանքի փուլեր, որոնց մասին մարդն ինքն իրեն հետ խոսելիս անգամ կարկամում է։ Սակայն այդ նույն թեմաներն ու երևույթներն Աննա Հովհաննիսյանի պոեզիայում այնքան սրտամոտ, այնքան յուրաքանչյուր մարդու սրտին համահունչ են ներկայացված, որ նրա յուրաքանչյուր ստեղծագործություն ընթերցելիս ընթերցողը մի պահը մորեմերկ է մնում իր սեփական մտքերի հետ ու է՛լ ավելի լավ է ընկալում [...]

Ernest Hemingway’s Grandson on an Unpublished Story from the Author’s Archive

  A conversation with Seán Hemingway. By Deborah Treisman, June 1, 2020 A story in this week’s issue, “Pursuit as Happiness,” will be included in a new edition of Ernest Hemingway’s “The Old Man and the Sea” to be published by Scribner later this year. Can you explain why it was never published and how [...]

Կյանքը պարգև՝ վերից տրված, Մեծ շուկա է դարձել ահա

    Կյանքը պարգև՝ վերից տրված, Մեծ շուկա է դարձել ահա, Հազար տեսակ ապրանքներ կան, Մեկը մեկից թանկ ու էժան, Որակներով բազմատեսակ, Բայց դե՛ գինը որոշվում է Վաճառողի գորշ էությամբ: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Ա՜խ, ու՞ր ես դու ճշմարտություն

Ճշմարտությունը դառն է թվում առանց մեղր, բայց ո՞վ գիտի համը աղի, եթե միայն անալի է սուտը քաղցր… Լավ է լինել քաղցր կաղին, Քան թե խուրմա այն էլ խեղդող, Լավ է լինել հոսող առու, Քան թե մնալ ցամաքած գետ։ Լավ է լինել ազնիվ՝ աղքատ, Քան թե հարուստ սապատավոր։ Լավ է լինել փայտե մի սուր, Քան թե [...]

Խրատում էր մայրը որդուն

Խրատում էր մայրը որդուն. – Որդիս ջուրը խնայիր, Ու պատառը` ավել հացիդ, Աղբամանը մի նետիր։ Դու քեզ համար անհոգ ապրում, Վազվզում ես պարտեզում, Բայց քեզ նման շատ փոքրիկներ, Հաց են մուրում փողոցում։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Քեզ մոռացա…

Քեզ մոռացա , մոռացա այնտեղ, ուր որսորդները խիղճը կորցրին, և ճերմակն օդում մի վերջին անգամ պար եկավ քամու նվագի ներքո ու խաչվեց հողին: Քեզ ես մոռացա , ճամփաբաժանին, ուր օդում հազար ճայեր խեղդվեցին, իսկ նավերն այդպես էլ հողին չհասան, ծառերն անպտուղ,անսեր մնացին, իսկ արևները ծովը նետվեցին և էլ չգտան ետդարձի ճամփան: .fb-background-color { background: !important; [...]

Կրքի եւ սիրո մեղեդի

Մեղմիկ շոյելով մարմինս մոմե, շուրթերդ դանդա՜ղ կիջեցնես ներքև, ապա մեղրահոտ մատներով կոպիտ կհպվես կրծքիս և կհամբուրես ՝ կուրծքս կդողա՜: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

-Մենք ենք ուշացե՞լ, թե՞ կերն է օդից այսպես չորացել…

Ընդարձակ հանդում՝ գետակի ափին, առավոտի պաղ շաղը կանաչին՝արածում էին իրար կողք կողքի՝ նույն գոմում ապրող էշն ու ոչխարը: .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Իմ հեռացող գարնան շուրթին կանաչահյուս վերջ է խաղում

Իմ հեռացող գարնան շուրթին կանաչահյուս վերջ է խաղում, Սրբագործված այգիների մեղմ հովերն են հուշերգ մաղում։ Դեռ աշունոտ, պա՜ղ սրտերում կռունկները նոր կյանք հինում, Ցորյանների թավ նազանքը հրաժեշտի գավն է պարպում։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

ԸՆԴՎԶՈՒՄ

Իմաստուն լինել,ազնիվ արարել, Այս պղծված դարում՝ ամոթ է դարձել… Անմեղն է դատվում այն իմաստությամբ, Որ ստեղծել է հենց իր կացությամբ… Քծնելը հիմա ամոթ չէ հարկավ, Ամոթանք նրան,ով տարբերում է կեղծը՝ շինծուից, Ով չի սատարում կաշառակերին՝ Որբի բերանից՝ հա՛ց գողացողին, Ու հանուն փորի՝ սուտ զրպարտողին… .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; [...]

Մեր դարի հայը՝ մե՛նք ենք լինելու

Իմ դարի հայը՝ ե՛ս եմ լինելու, Նախնյաց վրեժը՝ ե՛ս եմ լուծելու, Ե՛ս եմ իմ ազգի բաց վերքի վրա, Բալասան դարձած աղոթք անելու։ Իմ վաղվա հային՝ ե՛ս եմ ծնելու, Հայորդու ոգով նրան սնելու, Որ կանգնի նախնյաց հողերի վրա, Ու մի հարվածից աշխարհ դղրդա։ .fb-background-color { background: !important; } .fb_iframe_widget_fluid_desktop iframe { width: 320px !important; }

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net