Archive for the ‘literature’ Category

Իմ գիշերները խռով են հիմա՝ կարոտ են լալիս որբ տանիքների

Իմ գիշերները խռով են հիմա՝ կարոտ են լալիս որբ տանիքներին, այն փողոցներին ուր ձայներ չկան և գորշ ու մռայլ անտեր մայթերին: Իմ գիշերները Աստծուց նեղացած, անեծք են թափում քաղաքի վրա, որբացած բախտի տաք համբույրներից մի քիչ գինովցած նետվում են գիրկը խենթացած ծովի:

ԲՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՄԱՐԴԸ

-Դու հզոր ես:-Ծառը լսեց մարդու ձայնը: Մարդը հեռվից էր խոսում` վախենում էր մոտենալ: -Ինչու՞ մտածեցիր, թե հզոր եմ: -Դիմացար կայծակի հարվածին: -Ես ինքս հարվածն ինձ վրա վերցրի, որ քեզ չվնասի: Դու չէիր դիմանա: -Ինչու՞ ես այդպես կարծում: -Դուք, մարդիկդ, վախկոտ եք ու թույլ, դուք բնության հաշվին եք ապրում` շարունակ վնասելով նրան: -Դու էլ բնության մաս [...]

Եվ ես հոգնել եմ ձեզանից մարդիկ

Եվ ես հոգնել եմ ձեզանից մարդիկ, ինձ մի շղթայեք ձեր կեղծ աշխարհին, իմ աշխարհն այնտեղ հեռու՜ հեռվում է, ուր խենթ օվկիանում հոգիս լողում է: Ինձ մի դարձրեք ծեր բեմին գերի, ես խամաճիկ չեմ և ոչ դերասան, իմը երկինքն է պարզ ու անթերի, որտեղ սուտ ու կեղծ ժպիտներ չկան:

կինքնավիժեմ՝ծնվելու հույսով մեկ այլ հեքիաթում՝քեզանից հեռու…

Մի օր,երբ աքաղաղը չի փորձի ժպտալ արևածագին և երկա՜ր,անքու՜ն գիշերից հետո հնձվորը խոր քուն կմտնի աքլորականչին, երբ արտը կուրծքը բաց կսպասի հնձվորի ճամփին և կարոտ կմնա սիրո,մերձեցման, երբ գնացքները կարոտ չեն ներկի իրենցից հետո դատարկ շենքերին, երբ պոռնիկները կմաքրեն փոշին գորշ փողոցների և լիրբ շները արյուն կլափեն

Ձայն տուր ինձ, երբ մենակ մնաս

Ձայն տուր ինձ, երբ մենակ մնաս, Երբ ցավից խարույկվի հոգիդ, Երբ քեզնից խռով կմնաս Կգամ ու կլինեմ կողքիդ: Ձայն տուր ինձ, երբ վախ կունենաս, Երբ հոգիդ կուչ կգա ցավից, Կգամ, որ ինձ հետ մոխրանաս, Որ սիրտդ չտնքա դաղից:

…մեր սիրո նեկտարը լուսնից կծորա՜

Մեղմի՜կ շոյելով մարմինս մոմե, շուրթերդ դանդա՜ղ կիջնեցնես ներքև, ապա մեղրահոտ մատներով կոպիտ կհպվես կրծքիս և կհամբուրե՜ս՝ կուրծքս կդողա՜: Վարսերս բռիդ մեջ կառնես, մեղմիկ սանրելով սև ալիքներս, ամուր կսեղմես մարմինս դեպ քեզ և կհամբուրես ուսս կիսաբաց՝ վախից կդողա՜մ: Մարմինս մեղմիկ քո գիրկը կառնես և համբուրելով շուրթերս սառած

հաղթել եմ

Գիտե՞ս , հաղթել եմ , հաղթել եմ հողին՝ չեմ տրվել նրան, չեմ թողել անգամ քամին ինձ դիպչի, որ լուսնաբույրը վարսերիս միջից հանկարծ չկորչի: Հաղթել եմ վաղուց ես մահ կոչվածին, խեղդել եմ նրան իմ որբ ափերում, հաղթել եմ անգամ ես ժամանակին՝

Ա՜խ երանի թե` իմ ես-ի տեղը երբեք չիմանամ

Թե ժամանակին` Ես էլ իմ ես-ի տեղն իմանայի, Գինն իմանայի ես իմ տվածի Ու վերցրածի չափը հիշեի, Մեկ-մեկ չափեի Չափով չափերի: Թե ժամանակին` Իմ ներսի ցավին չդիմանայի, Հարցնողի սրտից արյուն քամեի, Նրան ցավերիս խաչին գամեի, Թևաթափեի, Թեթևանայի: Թե ժամանակին` Խոսք ու բառիս մեջ մեղք որոնեի,

աչքերիս հասցեն որտեղի՞ց գտար …

Ամեն առավոտ կավելացնեմ մրգախյուսը բլիթներին փխրուն և թեյ կլցնեմ բաժակների մեջ հեքիաթազարդ, ես քեզ կխնդրեմ` շուտ վերադառնալ, ես քեզ կգրկեմ դռան մոտ կանգնած ու կհարցնեմ` աչքերիս հասցեն որտեղի՞ց գտար … Դու կհամբուրես իմ տաք այտերը վարդագունված, մեղմ կշշնջաս, որ ուշանում ես աշխատանքիցդ ու կխոստանաս սառնաշաքարներ բերել ինձ համար, ես քեզ կսպասեմ դռան բռնակը իմ կրծքին [...]

Ասում են, թե մի աղջիկ

Ասում են, թե մի աղջիկ Ամեն-ամեն առավոտ Մազերն արձակ ու բոբիկ Շրջում էր դաշտ ու արոտ: Ու դեռ արև չծագած, Սրտում պահած վիշտ ու սուգ, Շրջում էր նա վշտացած Թափում էր ցող-արտասուք: Տխուր արցունք աչքերին, Հոգին ամպած, սրտում ցավ, Պատմում էր նա վարդերին՝ Սիրածն ինչպես հեռացավ: Պատմում էր նա ու լալիս, Շրջում էր նա դաշտերում, [...]

Հրկիզումիդ հետ, Նոթրը Տա՛մ Մեր վանքերուն բոցը տեսայ

Հրկիզումիդ հետ, Նոթրը Տա՛մ Մեր վանքերուն բոցը տեսայ Գմբէթներուն մեր հնամեայ Այրող կրակն ու վէրքը տեսայ….

ԿԻ’Ն…

Թա’փ տուր ծնկներիդ փոշին, Հրաբոսո’ր կին, Քո հրաբխի լավան միշտ է ժայթքելու Եվ այրելու է անցյալի ոտնահետքերը… Քո շաղ տված արնագույն վարդերի բույրից Դեռ արբելու են սիրո գերիները… Բայց դու մնալու ես անհաս ամենքին` Դառնալով հրե հարսը երկնքի:

Հարդագողի ճամփորդները

Հարդագողի ճամփորդներ ենք մենք երկու՝ Երկու ճամփորդ՝ պատառոտած շորերով։ Ու սիրել ենք տրտմությունը մեր հոգու՝ Անրջական կարոտներով ու սիրով։ Մենք սիրել ենք տրտմությունը մեր հոգու՝ Անրջական ինչ-որ կարոտ, ինչ-որ սեր։ Ու սիրում ենք առավոտից իրիկուն Ճամփա երթալ ― ու հավիտյան երազել։ Աչքերիս մեջ մենք պահել ենք երկնային Ճամփաների հեռուները դյութական ― Ու անցնում ենք ուղիներով [...]

Լռում են հանկարծ էջերը խոսուն

Լռում են հանկարծ էջերը խոսուն, Անցյալի հուշն է, ա՜խ, խոցում սիրտս, Ու հոգիս տանջող հարցեր են լցվում Ու մոլորվում է հոգնատանջ միտքս:

Ի՞նչ էին խոսում իրար ականջի արագիլները չվելուց առաջ

Դուք ինձ չե՞ք ասի, որբացած բներ, Ի՞նչ էին խոսում իրար ականջի Արագիլները չվելուց առաջ: -ՏԱՌԱՊՈՒՄ ԷԻՆ: Դուք ինձ չե՞ք ասի, աստղեր ու արև, Ի՞նչ էին խոսում իրար ականջի Արագիլները չվելու պահին: -ՏԱԳՆԱՊՈՒՄ ԷԻՆ:

Անունս ԿԻՆ է…

Երեխայի տերը դու ես, Ծննդաբերության ցավ տանողը՝ ես եմ, Ընտանեկան ազգանունը քոնն է, Տան ծառան՝ ես, Տան գրքույքը քո անունով է, Տնային աշխատանքը իմն է: Չորս ամուսնությունը քեզ համար է, Սիրո կարոտը՝ ինձ համար: Հազար հոգու հետ կենակցելը քեզ համար է Քավության դատավճիռը՝ ինձ համար: Ցանկությունների բավարարումը քեզ համար է,

Ինձանից հեռու, բայց նաև շատ մոտ

Սրտիս խորանում՝ տաքուկ մի բջջում, Նուրբ ծածկել եմ քեզ իմ սեր կորսված, Ծածկել եմ մեղմիկ սավանով ոգուս Արյան շիթերիս ծովում փոթորկված: Խփում է սիրտս, զարկվում պատեպատ, Փոթորկվում մահիդ լուրից անիծված, Սրտիս տաք բջիջն անգամ չի շարժվում, Որ չխարխլի խորանս հանկարծ:

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net