Archive for the ‘literature’ Category

Արի, առավոտյան ցողի նման, եթե անգամ կդադարեմ մի օր կանչել

Արի, անձրևի հետ, կաթիլի հետ, առավոտյան։ Արի, երբ կպոկվի ծառի ճյուղից նրա վերջին հույսը կյանքի։

Տխրաթաթավ մի լռություն…ու մթություն…

Այսօր իմ պաշտելի թատրոնի միջազգային օրն է: Խոնարհումս մեր բեմի մեծագույն վարպետներին և, իհարկե, նրանց գործը շարունակողներին: Թատրոնը ուրիշ, շատ ուրիշ աշխարհ է ինձ համար` անկրկնելի, եզակի: Այն հոգեվիճակում, որին ինձ հասցնում է ստացված ներկայացումը, չեմ հայտնվում ուրիշ ոչ մի տեղ: Ես սիրում եմ քեզ, թատրոն: Եվ այս գործը գրել եմ տարիներ առաջ, հենց թատրոնի [...]

Իմ ետևից փակվեց դուռը։ Այդ ձայնն ինձ համար մի կյանքի ավարտ էր…

Նյու Յորքից մի տաքսու վարորդ պատմում է. մի անգամ ինձ պատվիրեցին, որպեսզի ես մեկին մի հասցեից տեղափոխեմ մյուսը։ Երբ արդեն տեղում էի, բարձր ազդանշան տվեցի։ Մի քանի րոպե սպասելուց հետո նորից ազդանշան տվեցի։ Քանի որ դա իմ գիշերային հերթափոխի վերջին պատվերն էր, ուզեցի շուտ տուն գնալ։ Ինձ համար այդ մի քանի րոպե սպասելն արդեն երկար [...]

«Տիկին Մանիկ կարո՞ղ եմ Ձեզ գրկել»

Այսօր թերթում էի հին ալբոմս, թերթելու ընթացքում հասկացա,որ այ մարդ առանց էս ֆոտոշոփերի ու ֆիլտրների էլ ժամանակ կար գեղեցիկ էի, չնայած հիմա էլ եմ գեղեցիկ, մորս ականջից հեռու, հիմա,որ լսեր մի լավ կնախատեր, չի սիրում, երբ ինքնագովազդով եմ զբաղվում, ասում է լավը երբեք չի գովազդվում, առանց գովազդի էլ պարզ երևում է: Հա ինչ էի ասում, [...]

ցրտահարվում եմ

ցրտահարվում եմ չծռվող ճյուղի նման` կանգնած… տերև է կաթում թևերից իմ պաղ, հողը գրկում է համբույրը նրա…

«Կարոտ»

Այսօր կրկին գնացել էի մեր տան մոտ, այն տան, որտեղ մանկությունս մնաց։Կանգնեցի հեռվում և քաղցած աչքերով նայեցի մանկությանս աչքերին։ Շատ բան չէր փոխվել, պա՜պ, մեր տունն էր, իր հին պատուհաններով, որտեղից դեռ մամայի թխած խմորեղենների հոտն էր գալիս: Փորձեցի մտովի ներս մտնել, գնալ պատուհանից այն կողմ, մտովի պապ,պատկերացնում ես,իմ, քո, մեր տան պատուհանները ինձ համար [...]

Իմ շուրթերին դեռ համբույրիդ համն եմ զգում

Իմ շուրթերին դեռ համբույրիդ համն եմ զգում, Ու շոյանքդ, ու տաք շունչդ ականջիս տակ, Իմ մատներից դեռ քո սիրո բույրն եմ առնում, Եվ այդ բույրին խառնում իմ սերը անապակ: Քո ձեռքերը դեռ շոյում են իմ մարմինը Ու ես դանդաղ նվաղում եմ քո գրկի մեջ, Քո աչքերը նկատում են իմ անկումը, Բայց շարունակ ինձ պահում են [...]

Մարտի 5-ին Աշուղ Ջիվանու հիշատակի օրն է

Հայ աշուղական երգարվեստի ազգային դպրոցի ներկայացուցիչ, ժողովրդական երգիչ։ Ունեցել է բազմաթիվ շրջագայություններ իր խմբով, հանդես գալով ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Վրաստանի և Ռուսաստանի քաղաքներում։ Ենթարկվել է հետապնդումների, երբեմն արգելվել են նրա ելույթները, բռնագրավել են նվագարանը։

Թե իմ լինելով՝ կծաղկի գարնան Գոնե մեկ ծաղիկ

Թե իմ լինելով՝ կծաղկի գարնան Գոնե մեկ ծաղիկ, Եվ չլինելուց՝ կպոկվի աշնան Գունատ մի տերև, Ապա կմեռնեմ խաղաղված հոգով, Կարծելով կյանքում՝ Եղել է մի շունչ երջանիկ ինձնով, Նաև առանց ինձ՝ Մի շունչ պակասել խաղաղված հոգով, Ինձ պես անխռով աշխարհ է եկել, Գարունից աշուն ապրել ու անցել… «Կապույտ Աղջիկ»

Ծանր հյուսքերդ բեռից արձակիր

Ծանր հյուսքերդ բեռից արձակիր, կարիր ուսերիդ կարոտ քնքշության, շուրթերդ ներկիր թունդ գինով կարմիր, թող այդ ճամփեքը որբ կիսատության: Թքիր ճակատին էս մրոտ կյանքի, դարձիր գիշերվան կին ու բախտակից և մի հավատա երկնի կապույտին, ըմպիր ճախրանքի ոսկե գավաթից: Քանդիր ճերմակը մարմնիդ կարկատած, սատանայի հետ անկողին կիսիր և բախտի հերն էլ էնտեղ անիծած արբունքի բույրով մարմինդ օծիր: [...]

Գալիս է մի պահ, որ դու լրիվ մենակ ես մնում

Գալիս է մի պահ, որ դու լրիվ մենակ ես մնում, հասկանում ես, որ քոնը՝ դո՛ւ ես։ Այդ օրը դու վերջապես քաջություն ես ունենում ընդունել, որ աշխարհում՝ միլիոնավոր մարդկանց կողքին, դու մեն մենակ ես։ Հասկանում ես, որ նրանք, ովքեր կողքիդ են ֆիզիկապես, իրականում բացակա են, չկա՛ն։

ու կելնի՛ արև…

դու՛ ընկեր այդտեղ քո մութ խցի մեջ տխուրաթյան ծովում որ վաղուց արդեն այրվել֊վերջացել ու լույս ես տենչում կյանքիդ գիշերում, ուզում եմ ասել ձեռքս բռնի՛ր..

սիրում եմ քեզ…

Աղոթք ես դարձել դու իմ շուրթերին, դու իմ երազանք,գոյության իմաստ, դարձել ես ,դու լույս,իմ ճանապարհին, դու իմ արշալույս,կյանքիս լուսաբաց: Քո ափերի մեջ,թող սերն իմ խեղդեմ, քեզանով ներկեմ գիշերն իմ անգույն, սև վարսերդ մատներով իմ, մեղմիկ շոյեմ ու խոստովանեմ՝ ես սիրում եմ քեզ…

Ես հավատում էի…

    Ես հավատում էի, երբ Ադամորդիդ արյամբ շաղախված իր խիղճը թաղեց մեղքերի հորում, երբ լիրբը իր սուրբ դիմակը հագած կեղծ քունը գտավ սատանի ծոցում, երբ անմեղներին խաչը հանեցին՝ չարը տիրեց դավաճան հոգուն, երբ Հուդաները կախաղան հելան՝ հավասար դարձան անմեղ մեռյալին, և ,երբ ճերմակը խառնվեց հողին ու ողջ մարմնով բղավեց՝

Այսօր քաղաքը…

  Այսօր քաղաքը մի լիրբ, քած շան պես արյուն կլափի և մի ողջ գիշեր կոռնա դաշտանացավից, անձրև կտեղա արգանդից այն պիղծ, որից և ծնվեց մանուկն այն ագահ, ով ծծեց կուրծքը դավաճան կյանքի՝ շուրթին առնելով վրեժ, նախանձ ու շահ:

Դերս ավարտվեց…

  Դերս ավարտվեց, չ՛փնտրեք դուք ինձ, ես այնտեղ եմ, որտեղ աստղերն են մեռնում լու՜ռ հավերժության նվագի ներքո, որտեղ չկա մենք, չկա ես ու դու,չկա իմ և քո։

«Պոետին…»

Դու մի խենթ պոետ’ ով,արևից պսակ հյուսել անգամ գիտի, գիտի բոբիկ օվկիան կտրել’չխորտակվել, գիտի ինչպես կենդանացնել մեռած հոգուն և նոր շունչ տալ հատած ծառին, ինչպես սիրել անգամ նրանց ում չեն սիրում և սեր դաջել կարոտով լի պատուհանին։

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net