Կառավարությունը Համաշխարհային բանկը և այլ պետություները, դիվանագիտական առաքելություն իրականացնողները մեր երկրում ունեն մասնավոր շահեր և չեն կարող համարվել չեզոք. Աննա Շահնազարյան

Աննա Շահնազարյանի ելույթը «Պատասխանատու հանքարդյուաբերություն» կոնֆերանսին. «Այս խորհրդաժողովի բուն խնդիրը այստեղ  չեզոքություն պահելն է, սակայն, կազմակերպիչները չեն կարող համարվել չեզոք, անկողմնակալ և սեփական շահերը չունեցող: Կառավարությունը Համաշխարհային բանկը և այլ պետություները, դիվանագիտական առաքելություն իրականացնողները մեր երկրում ունեն մասնավոր շահեր և չեն կարող համարվել չեզոք:

«Սատանայի կինը» պատմվածքից

–Պատմեմ,ի՞նչ պատմեմ,այն,թե ինչպե՞ս ծնվեց ևս մեկ ոչ ցանկալի պտուղ,այն,թե ինչպե՞ս կյանքը ապտակեց ինձ,տիրացավ և լքեց,ինչպես այն լրբին,ում մարմնին տիրեցին,իսկ առավոտյան նետեցին փողոց։
–Ո՞րբ ես դուստրս։
–Այո,ավելի որբ քան որբերը,ես ծնողներիս կողքին որբացա՝երազելով մանկատան անշունչ պատերի մասին,ես երազում էի այդ անտանելի աղմուկի փոխարեն մանկան ծիծաղի ձայնին կարոտ մանկատան սառը սենյակները,ես երազում էի երազել ծնողներ ունենալու մասին։
–Ես չեմ հասկանում քեզ դուստրս,ծնողներդ չե՞ն սիրում քեզ։

Իսկ դու կարոտով երանի կտաս, որ նորից ուզեմ խոսքիդ հավատալ

Այս պահն էլ կանցնի, անցյալ կդառնա

Անցյալ է վաղը, անցյալ՝ապագան

Թեկուզ և մարե՞ն հույսերը վառման

Անցյալները, երբեք չեն վերադառնա։

 

Թե որ փնտրես ինձ անցած հուշերում,

Կտեսնես պատկերս կարոտից խամրած,

Որ սպասումից մարած օրերում

Դարձել է անե ստվեր խավարած։

«Համակերպվելը հաշտության նշան չի»

Կարճևան

Ես ծնվել եմ Կարճևանում: Եթե չգիտեք, դա Հայաստանի հարավում գտնվող գյուղ ա: Կարճևանին կպած ա Ագարակը, որը նախ ստեղծվել է որպես հանքարդյունաբերական ավան, հիմա արդեն քաղաք ա կոչվում: Էստեղ արդեն երևի հիսուն տարուց ավելի կա հանք: Մարդիկ, եթե չեն աշխատում պետական ապարատում, նաև դպրոց, մանկապարտեզ և այլն, աշխատում են հանքում՝ կոմբինատում, ֆաբրիկայում:

Եթե սա ստրկություն և շահագործում չէ, ապա ի՞նչ է

Թեև չեմ սիրում նույն թեմայից “տրիլիոն” անգամ գրել, բայց այս մեկն էլ գրեմ Ամուլսարի թեմայով:
Ես ուզում եմ շեշտեմ, որ ինձ համար այս խնդրում առանցքայինը, կարևորը թիվ մեկը հետևյալն է:

Ամուլսարի խնդրի քննարկումը մենք առիթ դարձնենք ավելի ընդհանուր հարցի:
Մենք ընդհանրապես նորմալ, ճիշտ, ընդունելի համարո՞ւմ ենք, որ որևէ հանք, որևէ բնական պաշար, որը պատկանում է հայ ժողովորդին՝ անկախ բոլոր բնապահպանական, տեխնիկական, և այլ մանրամասներից, շահագործվի անպես, որ դրա եկամտի մեծ մասը հասնի ոչ թե Հայաստանի պետբյուջե, ոչ թե այդ բնական պաշարի սահմանադրական տեր՝ հայ ժողովորդին, այլ գնա մասնավորին, և հատկապես օտարերկրյա մասնավորին:

Կյանքիս կորցրած, թե գտած ժամանակը… Մաս Գ

Շարունակություն
Մաս Գ

Անկեղծ ասած, ինքս իմ բռնած գործից շվարել էի: Արդեն 15 տարի զբաղվելով մեն միայն մեկ սիրածս գործով, կամա-ակամա խրվել էի մեկ այլ գործի մեջ, որն անվերջ խժռում էր բուն աշխատանքիս հատկացնելիք ժանանակը: Նույնիսկ արդեն լրջորեն մտածում էի զսպել ու վերջ դնել այս նորելուկ մոլուցքիս: Չէ՞ որ ի վերջո ես նույնիսկ սեփական բնակարան չունեի և ի՞նչ էր լինելու վիճակս, երբ մի օր այս տանտերս էլ մի որևէ պատճառով առաջարկեր ազատել բնակարանը: Արդեն իսկ մի որևէ նոր բնակարան փոխադրվելս ինձ համար մի ծանր գործ էր, քանի որ սովորական կենցաղային իրերից զատ ամեն անգամ ստիպված էի առանձնահատուկ զգուշությամբ տեղափոխել նաև մեծածավալ ամեն տեսակ արխիվներս և արդեն այդ ժամանակ ավելի քան 2000 կտոր մասնագիտական գրականությամբ գրադարանս: Ուստի այս ֆոնին բռնածս գործը երբեմն պարզապես անհեթեթություն էր թվում, մանավանդ երբ պատկերացնում էի, որ մի օր հերթական անգամ բնակարան փոխելիս ստիպված էի լինելու նաև տոննայով կուտակված մամուլի հավաքածուները փոխադրել:

Կյանքիս կորցրած, թե գտած ժամանակը… Բ մաս

Շարունակություն
Բ մաս

Արդեն շատ տարիներ յուրաքանչյուր տարվա ձմեռային ամիսները գրեթե ամբողջովին հատկացնում էի տվյալ տարվա ընթացքում իրականացրածս ճամփորդությունների ընթացքում հավաքած նյութերի մշակմանը: 1991-ին մի քանի, յուրաքանչյուրը՝ 2-3 շաբաթ տևողությամբ ճամփորդություն էի իրականացրել դեպի Վրաստանի՝ Բոլնիսի, Մառնեուլի և Թեթրի-Ծղարոցի շրջաններ: Հարյուրներով երևակելիք, ապա՝ արխիվավորելիք ժապավեններ էին կուտակվել, մաքրագծելիք և տուշելիք մեծաքանակ չափագրություններ (դե այն օրերին ներկայիս համակարգիչներն իրենց «արխիկադ» և մյուս ծրագրերով գոյություն չունեին), գումարած արխիվային և գրադարանային ուսումնասիրությունները: Այդ աշխատանքները հենց ձմեռային շրջանի պարտականություններս էին:

Սակայն, վերոնշյալ դեպքից երեք, թե՝ չորս շաբաթ անց, արդեն՝ 1992-ի հունվարին, հիմա արդեն չեմ հիշում, թե ումից, լուր ստացա, որ Թումանյան փողոցի վրա գտնվող «Հայկական Հանրագիտարանի խմբագրության» աշխատակիցները հենց իրենք այրում են տասնամյակների ընթացքում խմբագրության պահոցներում ամբարված պարբերականները: Այս լուրը ժամ առաջ ուզեցի ճշտել և անմիջապես ճամփա ընկա դեպի Հանրագիտարանի խմբագրատուն: Այդ օրը մենակ չէի, ինձ ընկերակից էր Ազգային Դիվանի ընթերցասրահի աշխատակիցներից մեկը՝ Անահիտ Սարգսյանը:

Կյանքիս կորցրած, թե գտած ժամանակը… Ա մաս

1991 թ. տարեվերջն էր: Էլեկտրականություն չկար, կամ համարյա չկար, գազ նույնպես (դե վրացիքի եղբայրական հոգածության ներքո Հայաստան մտնող գազամուղը շաբաթը մեկ պայթում էր): Մարդիկ տաքանալու համար այրում էին ինչ պատահեր, այն ամենն ինչը հնարավոր էր այրել:

Մինչդեռ անձամբ ես երջանիկ էի, քանի որ ընդամենն ամիսներ առաջ օգտվելով սուֆլիսեցի մի ծանոթիս բարյացակամ վերաբերմունքից փոխադրվել էի արդեն չաշխատող ժամացույցի գործարանի հարևանությամբ գտնվող և հարմարավետությամբ բանգլադեշյան նախորդ բնակարանիս ամեն ինչով դրականապես գերազանցող նոր վարձով բնակարան:

Այդ օրերին էր, երբ մեծահարգ ավագ ընկերս՝ Հակոբ Սանասարյանը, ում այդ շրջանում բավականին հաճախակի էի այցելում, ծայրահեղ մտահոգ ասաց. –չգիտես մեղադրես կամ ոչ, բայց ներկա իրավիճակում մենք մշակութային աներևակայելի չափերի կորուստներ ենք կրում: Մարդիկ համատարած այրում են ամեն ինչ և դրանց թվում անհաշիվ քանակությամբ ամեն տեսակ գրականություն: Խոսքի մեջ նաև ցավով հիշեց, որ կոնկրետ մի հասցեում տեղյակ է, որ նաև հին մամուլ են այրում: Խնդրանքիս ընդառաջ Հակոբն ինձ փոխանցեց իր իմացած այդ հասցեն:

Իրան – ԱՄՆ հակամարտությունը

Վերջերս արտակարգ սրվել են Իրան – ԱՄՆ, Իրան – Անգլիա հարաբերությունները, հնչում են երկուստեք մեղադրանքներ, սպառնալիքներ, կե՞ղծ, հնարովի՞, թե՞ հիմնավոր փաստեր կան։ Նման այլ դեպքերում միջազգային հանրությունը երբեք հնարավորություն չի ունեցել ժամանակին և առանց վերապահության, իմանալ դրանց պատճառները, միայն տարիներ հետո, երբ բացվում են փակ արխիվները, կամ, երբ արևմուտքի մի քանի խիզախ ու համարձակ թղթակիցների հաջողվում է համառ, երբեմն նաև վտանգավոր աշխատանքների գնով, բացահայտել ճշմարտությունը, նոր միայն հանրությանը պարզ է դառնում, որ ԱՄՆ-ի կողմից ներկայացված փաստարկները, գրեթե միշտ էլ շինծու, հնարովի են եղել, կամ էլ հիմնվել են CIA-ի կողմից կեղծված լուրերի և փաստերի վրա։

Katerina Poladjan: „Hier sind Löwen“ – Die Sprache aus der Mikrowelle

Katerina Poladjan, 1971 in Moskau geboren, bietet zwei Wege in die Vergangenheit an. © Andreas Labes

 

Armenische Geschichte

vonCornelia Geißler

Schriftstellerin Katerina Poladjan erkundet in ihrem neuen Roman „Hier sind Löwen“ vielfältig und lebendig armenische Geschichte.

Die Buchrestauratorin ist zum ersten Mal in Jerewan, sie kommt aus Deutschland. Mit den Leuten spricht sie Englisch und vor allem Russisch, die Sprache ihrer in Russland geborenen Mutter. Doch gleich nach der Ankunft schon, als sich der Fahrer bei ihr vorgestellt hatte (Petrosian) und ihr eine Straße nannte (Abovyan), stellt sie fest: „Mein Nachname war plötzlich in phonetischer Gesellschaft.“

Հայաստանի ընդերքի՝ ռոբի ,,դարակազմիկ,, պայմանագրերը…

Հայաստանի ընդերքի՝ ռոբի ,,դարակազմիկ,, պայմանագրերը… Երկար տարիներ գունավոր մետալուրգիան Հայաստանի առաջատար արդյունաբերական ոլորտներից էր,որը հենվում էր խոշոր հանքահումքային բազայի վրա: Հանրապետության ընդերքում կենտրոնացված է պղնձի համաշխարհային պաշարների 2% և մոլիբդենի պաշարների 7% -ը: Արդյունահանվում էին նաև ոսկի,արծաթ, կապար,ցինկ…

Հայաստանի լեռնամետալուրգիական արդյունաբերության արտադրանքի արժեքը 80-ական թթ. ,ներքին գներով, կազմում էր շուրջ 200մլն խորհրդային ռուբլի …

եկ ափիդ առ ափը իմ…

Երկար գիշեր՝ ցուրտ ու մութ,
մոմե մարմին ՝սևաչյա,
ա՜խ ինչ անուշ է բուրում
ծածկոցն իմ ծեր,հնամյա:
Անքուն գիշեր ու կարոտ,
արևաքաղց պատուհան,
ճերմակ շապիկ՝մերկ,կրքոտ,
որբ ու անտեր կայարան:

Ոչ լեգիտիմ իշխանությունը փաստորեն համարվում էր ավելի անվտանգ

ՀՅԴ-ական Արմեն Ռուստամյանը հայտարարել է, թե չի բացառում, որ Արցախի հարցում լինեն նոր առաջարկներ, եւ ունի մտահոգություն, որ իշխանության լեգիտիմությունը արտաքին ուժերը կօգտագործեն Արցախի հարցում լուծման հասնելու համար: Ըստ Արմեն Ռուստամյանի տրամաբանության, լեգիտիմ իշխանության խոսքը հանրությունը կընդունի եւ դա կօգտագործեն Հայաստանի դեմ:

Հավե՛րժ հիշատակ հայ ժողովրդի հին ու նոր բոլոր նահատակներին

Հաղորդագրություն

Օգոստոսի 7-ը Հայկական նորագույն զինյալ ազգային ազատագրական պայքարի նահատակների հիշատակի օրն է:

37 տարի առաջ, 1982 թ. օգոստոսի 7-ին, ազատագրական պայքարի ռահվիա կազմակերպության՝ Հայաստանի ազատագրության հայ գաղտնի բանակի (ԱՍԱԼԱ) «Խրիմյան Հայրիկ» մահապարտների ջոկատը Զոհրապ Սարգիսյանի գլխավորությամբ իրականացրեց «Կարին» գործողությունը՝ գրավելով Անկարայի «Էսենբողա» միջազգային օդակայանը:

Դոկտ. Սալէհ Զահրէտտինի Անճարի Նուիրուած Աշխատութիւնը

ՊԱՅՔԱՐ 133

Դոկտ. Սալէհ Զահրէտտինի Անճարի Նուիրուած Աշխատութիւնը
Յարութիւն Իսկահատեան- Պէյրութ-

Դոկտ Սալէհ Զահրէտտին Անճարի նուիրուած իր աշխատութիւնը կը ձօնէ «Քառասուն օրերու ժողովուրդին եւ անոր տասնըութը նահատակներուն, որոնք ինկան ճշմարտութեան սիրոյն ընդդէմ չարի ամենէն պանծալի հերոսամարտին՝ Մուսա լերան վրայ 1915ին: Սոյն գիրքը կը նուիրեմ Լիբանանի Պեքաայի դաշտի Անճար աւանի հայութեան, որոնք բռնագաղթուեցան Մուսա Լերան իրենց բնօրրանէն», կ’ըսէ հեղինակը աւելցնելով. «Յիշատակի արժանի են նաեւ անոնք որոնք հիւանդութիւններու զոհ գացին Հաուշ Մուսա – Անճար կոչուող աւանի հիմնադրութեան ատեն, անոր ճահիճներուն մէջ, 1939ին»:

ԵՍ ՄՈԼՈՐՎԵԼ ԵՄ

 

Ես մոլորվել եմ
Աշխարհամիջյան ճամփաբաժանի
Խաչուղիներում,
Գծված-չգծված այս սահմանների
Անմտության մեջ,
Գրված-չգրված օրենքներում սին,
Ուր թլպատվում է
Ոգին մարդկային…

ԼՈԶԱՆԸ ԵՒ ՄԵՐ ՔԱՂԵԼԻՔ ԴԱՍԵՐԸ…

ԱՀԱՐՈՆ ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ – ՊԱՅՔԱՐ 133

Քանի մը օր առաջ, նշուեցաւ Լոզանի տխրահռչակ խորհրդաժողովին 96-րդ տարելիցը: Միջին Արեւելքի հարցով՝ Թուրքիոյ դէմ անկլօ-յունական արշաւանքին (1919-1922) ձախողութենէն անմիջապէս ետք, Զուիցերիոյ Լոզան քաղաքին մէջ, 20 Նոյեմբեր 1922-էն մինչեւ 24 Յուլիս 1923 երկարող ժամանակամիջոցին տեղի ունեցած այս խորհրդաժողովին մասնակցեցան Մեծն Բրիտանիան, Ֆրանսան, Իտալիան, Յունաստանը, Ճափոնը, Ռումանիան, Եուկոսլաւիան, Թուրքիան եւ Միացեալ Նահանգները (վերջինս՝ իբրեւ դիտորդ): Խորհրդային պատուիրակութիւնը (Ռուսիա, Ուքրանիա, Վրաստան) մասնակցեցաւ միայն Սեւ ծովու նեղուցներուն օրակարգը քննարկելու ընթացքին:
Հայկական տեսանկիւնէ դիտուած, Լոզանի խորհրդաժողովին հաստատուեցան այսօրուան Թուրքիոյ սահմանները, փոխարինելով Սեւրի (1920) հաշտութեան համաձայնագրին պայմանները:

Սփյուռքը ի՞նչ խողովակով է շփվելու Նոր Հայաստանի հետ, ե՞րբ և ի՞նչ մեխանիզմ է ձևավորվելու՝ Ձեր նշած միացյալ ջանքերով մեկտեղվելու համար


10 հարց Զարեհ Սինանյանին

Զարեհ Սինանյանն իր առաջին աշխատանքային այցը Սփյուռք սկսեց ՌԴ մայրաքաղաքից: Գերհագեցած հնգօրյա (հուլիսի 18-23) այցի ընթացքում, աշխատելով չանտեսել գործող ոչ մի կառույց, նա ճանաչողական հանդիպումներ ունեցավ Մոսկվայի հայկական իրականության լայն շրջանակների հետ: Փորձեց տեսնել և զգալ համայնքի ընդանուր պատկերը, հասկանալ ռուսաստանաբնակ հայրենակիցների մտահոգություններն ու նրանց համախմբելու և գործունեությունը համակարգելու նոր մեխանիզմները:

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and Free WP Themes
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net