Կառավարությունը Համաշխարհային բանկը և այլ պետություները, դիվանագիտական առաքելություն իրականացնողները մեր երկրում ունեն մասնավոր շահեր և չեն կարող համարվել չեզոք. Աննա Շահնազարյան

Աննա Շահնազարյանի ելույթը «Պատասխանատու հանքարդյուաբերություն» կոնֆերանսին. «Այս խորհրդաժողովի բուն խնդիրը այստեղ  չեզոքություն պահելն է, սակայն, կազմակերպիչները չեն կարող համարվել չեզոք, անկողմնակալ և սեփական շահերը չունեցող: Կառավարությունը Համաշխարհային բանկը և այլ պետություները, դիվանագիտական առաքելություն իրականացնողները մեր երկրում ունեն մասնավոր շահեր և չեն կարող համարվել չեզոք:

Ինձ կգտնես սիրո աշտարակում

 

Ինձ կգտնես սիրո աշտարակում,

Ուր որպես լույսի պաշտպան եմ կանգնած,

Ու յուրաքանչյուր խավարին լույսով կշանթեմ,

Եւ չեմ հանձնվի խավարամիտներին ու ստորներին…

«Այդ օրվա ականատեսներից գուցե հիշող լինի, թե ով է նստած եղել Պողոս Պողոսյանի հետ։ Օրինակ՝ դաշնակները»

Լիզա Ճաղարյան -ը իր ՖԲ-յան էջում գրել է. – «Ստիվեն Նյուտոնի վկայությունը եթե ուշադիր եք լսել, նա երկու մարդու մասին է պատմում, որոնց Ռոբի թիկնապահները քարշ են տվել «Պապլավոկի» զուգարան՝ «սատկացնելու»։ Նյուտոնն ասում է՝ Պողոս Պողոսյանն ու այդ մարդը երկուսով էին նստած սրճարանում եւ հենց երկուսով էլ մոտեցել են Ռոբիկին։ Այդ մարդու անունը երբեք չի հնչել մամուլում։ Հասկանալի է, որ այդ մարդը սարսափից «անտեսանելի» է դարձել, բայց «Պապլավոկի» այդ օրվա ականատեսներից գուցե հիշող լինի, թե ով է նստած եղել Պողոս Պողոսյանի հետ։ Օրինակ՝ դաշնակները։

Ի՞նչ նպատակ է հետապնդում ՀԲԸՄ-Անթիլիաս վերջին շրջանին թափ առած հանդիպումները

«Արաքս» շաբաթաթերթ, Թեհրան, 13 նոյեմբերի 2018թ. 

Կիլիկիո կաթողիկոսության կայքէջից տեղեկանում ենք, որ 8 նոյեմբերի 2018 թվին, կրկին անգամ հանդիպում է տեղի ունեցել Արամ կաթողիկոսի և ՀԲԸՄ նախագահ՝ Պերճ Սեդրակյանի միջև, որի ընթացքում քննարկել են նույն հարցերը, ինչ քննարկվել էին նույն թվականի օգոստոսի 25-ին՝ «Հայաստանի ներքին կացութեան, եկեղեցի-պետութիւն յարաբերութեան և Հայաստան-Սփիւռք գործակցութեան առնչւած մի շարք հարցեր»:

Եկ հոգիս փախչենք աշխարհից հոռի

Եկ հոգիս փախչենք աշխարհից հոռի,
կտրենք ու անցնենք դաշտ,այգի ու արտ,
տրվենք երկնքին պարզ ու անթերի,
մոռանանք օր,ժամանակ ու կյանք:

Եկ հոգիս խաչվենք արծվի թևերին,
թռչենք ու հասնենք բարձր սարերին,
տրվենք ճերմակին անմեղ ամպերի,
հետևում թողնենք ցավ,կարոտ ու լաց:

Ժողովրդի առողջությունը, հայրենի բնության մաքրությունն ու անվտանգությունը եւ ազգային համընդհանուր շահն անսակարկելի են

Ամուլսարի շուրջ ծավալված բազմաշերտ խնդիրները եւ մարտահրավերները յուրաքանչյուր հայրենասեր եւ հայրենիքի ճակատագրով մտահոգ հայ մարդուց պահանջում է խոր գիտակցականության եւ համակողմանի խոհականության ընկալում:

Հայրենիքի հարատեւումն ու զարգացումն առանց հզոր ինքնիշխան պետականության անհնարին է, նույնքան եւ անհնարին է եւ անիմաստ ակնկալել երջանիկ եւ առողջ կյանք՝ չունենալով մաքուր եւ անվտանգ հայրենի բնություն եւ միջավայր:

Այսօր թե՛ Հայաստանում եւ թե՛ Հայաստանից դուրս որոշ ուժեր, կորցնելով իրենց իշխանությունն ու կերակրատաշտը, փորձում են ցանկացած առիթից օգտվել եւ իրենց իսկ կողմից ստեղծված իրավիճակի պատասխանատվությունը  բարդել նոր իշխանությունների վրա: Գործի են դրվում ցանկացած միջոց ու խարդավանք, որպեսզի ժողովրդի կողմից ընտրված լեգիտիմ իշխանությունը չհաջողի երկրում հաստատել իրավական և ինքնիշխան պետություն:

«Քաղաքակիրթ աշխարհի» էությունը

Որքան որ զարմանալի է, այնքան էլ մտահոգիչ ու վտանգավոր, որ վերջին ամիսներին, մենք վկան ենք մի քանի ոչ ոգևորիչ, ավելի շուտ, հիասթափեցնող, այո հիմնականում բացասական երևույթների դրսևորման Հայաստանում, որոնք զարգանալով և լուծում չստանալով, ոչ հեռավոր ապագայում, լարվածություն են ստեղծելու երկրում և լրջորեն վտանգելու են հասարակական տարբեր շերտերի միջև ստեղծված համերաշխությունը և երկրի ապագան։ Այդ երևույթները կարելի է բաժանել երեք մասի.

Առաջինը՝

Դա կառավարության դանդաղ, ոչ կտրուկ գործողությունների պարագան է։ Ինչ խոսք, այսօր Հայաստանում խնդիրները այնքան շատ են, այնքան բարդ, որ պատասխանատու անձերից համառ, համակողմանի աշխատանք է պահանջվում, վճռական, կտրուկ, ճշգրիտ որոշումներ կայացնելու, դրանք լուծելու համար։

Իրոք որ նրանք նախանձելի վիճակում չեն։ Ինչ որ է, հանրությունը անհամբեր է և յուրաքանչյուր դանդաղում՝ չհանդուրժող։

Երբեմն այն տպավորությունն է ստեղծվում, ասես խնդիրներն ու անհապաղ լուծում պահանջող հարցերը այնքան շատ են ու բարդ, նախարարությունները այնքան ծանրաբեռնված, որ չգիտեն, թե, ինչ պետք է անեն, ինչպես անեն, ինչից սկսեն…

Իմ պարտեզում նորից ձմեռ է…

Իմ պարտեզում նորից ձմեռ է, ծառերը մահերգ են երգում, երկինքը պատվել է մեռելաբույրով, ճերմակ սավանով ծածկվել է բնության հայելին։
Նորից բացակադ է միակ ընկերս,իսկ ժպիտդ կոկորդս է խեղդում։
Դու այդպես էլ չսովորեցիր նկատել ներկայությունս, իսկ ես այդպես էլ չդադարեցի կարոտել բացակադ։
Երևի խմեմ պարտեզիս կենացը՝ թո՛ղ խաղաղ ննջի ու ինքնավիժեմ՝ծնվելու հույսով, բայց այս անգամը քեզանից հեռու՝ ապրե՜լ եմ ուզում։

Անի Հերունի Սաջյան

 

 

Երբ ողջ տիեզերքն առանց աշխարհիս Ինձ խորթ է…

Երբ քեզ աշխարհս դարձրի,
Տիեզերքն աշխարհիս ստվերը դարձավ,
Քո բույրը շնչիս՝ աչքերս փակած,
Աշխարհն ավելի լուսավոր դարձավ….

Բարդ է Ամուլսարի հարցը, եթե մեր երկիրը դեռ չի կարողանում հեշտ խնդիրները լուծել

Եթե «Սանիտեք» ընկերությանը չեք կարողանում ստիպել իր պայմանագրային պարտավորությունները կատարել, ապա ինչպե՞ս կարող եք «Լիդիան»-ին ստիպել… (Նոոր Խոսք)

Մեր որոշ գյուղերում դեռ խմելու ջուր չկա, Բավաձորը մեզ օրինակ։ Կողքի գյուղերից են ջուր կրում, 21-րդ դար։
Գյուղեր կան, շտապ օգնության մեկ մեքենա անգամ չունեն, բժշկական օգնության բացակայությունից մարդիկ են մահանում, գեթ մեկ մեքենա չլինելու արդյունքում… Աղբի հետ կապված տարրական խնդիրը ոչ մի կերպ չի կարգավորվում, գարշահոտություն ու վտանգ սպառնալով բնակչությանը… Նման օրինակների շարքը կարելի է շարունակել…
Այս ամենի կողքին, հենվելով մասնագետների վերլուծությունների վրա, անհամեմատելի բարդ է Ամուլսարի հարցը և եթե մեր երկիրը դեռ չի կարողանում վերևում նշված հեշտ խնդիրներին լուծում տալ, ապա «եթե պարզվի որ չի աղտոտելու, եթե պարզվի, որ չի վնասելու» բառերը ոչ մի տոկոս վստահություն չեն կարող նեշնչել գիտակից մարդուն, բնականաբար։

Մեզանից հետո

Մեզանից հետո հազարներ կգան, կգան ու կանցնեն ժամանակի հետ,
Մեզանից հետո հազար աղոթքներ կասվեն, կհալվեն մոմի շթի հետ։

Մեզանից հետո դեռ բազում սերեր կանձրևեն լու՜ռ պատուհանի տակ,
Մեզանից հետո դեռ կասվեն բառեր կես լուրջ, կես կատակ։

«Սատանայի կինը» պատմվածքից

–Պատմեմ,ի՞նչ պատմեմ,այն,թե ինչպե՞ս ծնվեց ևս մեկ ոչ ցանկալի պտուղ,այն,թե ինչպե՞ս կյանքը ապտակեց ինձ,տիրացավ և լքեց,ինչպես այն լրբին,ում մարմնին տիրեցին,իսկ առավոտյան նետեցին փողոց։
–Ո՞րբ ես դուստրս։
–Այո,ավելի որբ քան որբերը,ես ծնողներիս կողքին որբացա՝երազելով մանկատան անշունչ պատերի մասին,ես երազում էի այդ անտանելի աղմուկի փոխարեն մանկան ծիծաղի ձայնին կարոտ մանկատան սառը սենյակները,ես երազում էի երազել ծնողներ ունենալու մասին։
–Ես չեմ հասկանում քեզ դուստրս,ծնողներդ չե՞ն սիրում քեզ։

Իսկ դու կարոտով երանի կտաս, որ նորից ուզեմ խոսքիդ հավատալ

Այս պահն էլ կանցնի, անցյալ կդառնա

Անցյալ է վաղը, անցյալ՝ապագան

Թեկուզ և մարե՞ն հույսերը վառման

Անցյալները, երբեք չեն վերադառնա։

 

Թե որ փնտրես ինձ անցած հուշերում,

Կտեսնես պատկերս կարոտից խամրած,

Որ սպասումից մարած օրերում

Դարձել է անե ստվեր խավարած։

«Համակերպվելը հաշտության նշան չի»

Կարճևան

Ես ծնվել եմ Կարճևանում: Եթե չգիտեք, դա Հայաստանի հարավում գտնվող գյուղ ա: Կարճևանին կպած ա Ագարակը, որը նախ ստեղծվել է որպես հանքարդյունաբերական ավան, հիմա արդեն քաղաք ա կոչվում: Էստեղ արդեն երևի հիսուն տարուց ավելի կա հանք: Մարդիկ, եթե չեն աշխատում պետական ապարատում, նաև դպրոց, մանկապարտեզ և այլն, աշխատում են հանքում՝ կոմբինատում, ֆաբրիկայում:

Եթե սա ստրկություն և շահագործում չէ, ապա ի՞նչ է

Թեև չեմ սիրում նույն թեմայից “տրիլիոն” անգամ գրել, բայց այս մեկն էլ գրեմ Ամուլսարի թեմայով:
Ես ուզում եմ շեշտեմ, որ ինձ համար այս խնդրում առանցքայինը, կարևորը թիվ մեկը հետևյալն է:

Ամուլսարի խնդրի քննարկումը մենք առիթ դարձնենք ավելի ընդհանուր հարցի:
Մենք ընդհանրապես նորմալ, ճիշտ, ընդունելի համարո՞ւմ ենք, որ որևէ հանք, որևէ բնական պաշար, որը պատկանում է հայ ժողովորդին՝ անկախ բոլոր բնապահպանական, տեխնիկական, և այլ մանրամասներից, շահագործվի անպես, որ դրա եկամտի մեծ մասը հասնի ոչ թե Հայաստանի պետբյուջե, ոչ թե այդ բնական պաշարի սահմանադրական տեր՝ հայ ժողովորդին, այլ գնա մասնավորին, և հատկապես օտարերկրյա մասնավորին:

Կյանքիս կորցրած, թե գտած ժամանակը… Մաս Գ

Շարունակություն
Մաս Գ

Անկեղծ ասած, ինքս իմ բռնած գործից շվարել էի: Արդեն 15 տարի զբաղվելով մեն միայն մեկ սիրածս գործով, կամա-ակամա խրվել էի մեկ այլ գործի մեջ, որն անվերջ խժռում էր բուն աշխատանքիս հատկացնելիք ժանանակը: Նույնիսկ արդեն լրջորեն մտածում էի զսպել ու վերջ դնել այս նորելուկ մոլուցքիս: Չէ՞ որ ի վերջո ես նույնիսկ սեփական բնակարան չունեի և ի՞նչ էր լինելու վիճակս, երբ մի օր այս տանտերս էլ մի որևէ պատճառով առաջարկեր ազատել բնակարանը: Արդեն իսկ մի որևէ նոր բնակարան փոխադրվելս ինձ համար մի ծանր գործ էր, քանի որ սովորական կենցաղային իրերից զատ ամեն անգամ ստիպված էի առանձնահատուկ զգուշությամբ տեղափոխել նաև մեծածավալ ամեն տեսակ արխիվներս և արդեն այդ ժամանակ ավելի քան 2000 կտոր մասնագիտական գրականությամբ գրադարանս: Ուստի այս ֆոնին բռնածս գործը երբեմն պարզապես անհեթեթություն էր թվում, մանավանդ երբ պատկերացնում էի, որ մի օր հերթական անգամ բնակարան փոխելիս ստիպված էի լինելու նաև տոննայով կուտակված մամուլի հավաքածուները փոխադրել:

Կյանքիս կորցրած, թե գտած ժամանակը… Բ մաս

Շարունակություն
Բ մաս

Արդեն շատ տարիներ յուրաքանչյուր տարվա ձմեռային ամիսները գրեթե ամբողջովին հատկացնում էի տվյալ տարվա ընթացքում իրականացրածս ճամփորդությունների ընթացքում հավաքած նյութերի մշակմանը: 1991-ին մի քանի, յուրաքանչյուրը՝ 2-3 շաբաթ տևողությամբ ճամփորդություն էի իրականացրել դեպի Վրաստանի՝ Բոլնիսի, Մառնեուլի և Թեթրի-Ծղարոցի շրջաններ: Հարյուրներով երևակելիք, ապա՝ արխիվավորելիք ժապավեններ էին կուտակվել, մաքրագծելիք և տուշելիք մեծաքանակ չափագրություններ (դե այն օրերին ներկայիս համակարգիչներն իրենց «արխիկադ» և մյուս ծրագրերով գոյություն չունեին), գումարած արխիվային և գրադարանային ուսումնասիրությունները: Այդ աշխատանքները հենց ձմեռային շրջանի պարտականություններս էին:

Սակայն, վերոնշյալ դեպքից երեք, թե՝ չորս շաբաթ անց, արդեն՝ 1992-ի հունվարին, հիմա արդեն չեմ հիշում, թե ումից, լուր ստացա, որ Թումանյան փողոցի վրա գտնվող «Հայկական Հանրագիտարանի խմբագրության» աշխատակիցները հենց իրենք այրում են տասնամյակների ընթացքում խմբագրության պահոցներում ամբարված պարբերականները: Այս լուրը ժամ առաջ ուզեցի ճշտել և անմիջապես ճամփա ընկա դեպի Հանրագիտարանի խմբագրատուն: Այդ օրը մենակ չէի, ինձ ընկերակից էր Ազգային Դիվանի ընթերցասրահի աշխատակիցներից մեկը՝ Անահիտ Սարգսյանը:

Կյանքիս կորցրած, թե գտած ժամանակը… Ա մաս

1991 թ. տարեվերջն էր: Էլեկտրականություն չկար, կամ համարյա չկար, գազ նույնպես (դե վրացիքի եղբայրական հոգածության ներքո Հայաստան մտնող գազամուղը շաբաթը մեկ պայթում էր): Մարդիկ տաքանալու համար այրում էին ինչ պատահեր, այն ամենն ինչը հնարավոր էր այրել:

Մինչդեռ անձամբ ես երջանիկ էի, քանի որ ընդամենն ամիսներ առաջ օգտվելով սուֆլիսեցի մի ծանոթիս բարյացակամ վերաբերմունքից փոխադրվել էի արդեն չաշխատող ժամացույցի գործարանի հարևանությամբ գտնվող և հարմարավետությամբ բանգլադեշյան նախորդ բնակարանիս ամեն ինչով դրականապես գերազանցող նոր վարձով բնակարան:

Այդ օրերին էր, երբ մեծահարգ ավագ ընկերս՝ Հակոբ Սանասարյանը, ում այդ շրջանում բավականին հաճախակի էի այցելում, ծայրահեղ մտահոգ ասաց. –չգիտես մեղադրես կամ ոչ, բայց ներկա իրավիճակում մենք մշակութային աներևակայելի չափերի կորուստներ ենք կրում: Մարդիկ համատարած այրում են ամեն ինչ և դրանց թվում անհաշիվ քանակությամբ ամեն տեսակ գրականություն: Խոսքի մեջ նաև ցավով հիշեց, որ կոնկրետ մի հասցեում տեղյակ է, որ նաև հին մամուլ են այրում: Խնդրանքիս ընդառաջ Հակոբն ինձ փոխանցեց իր իմացած այդ հասցեն:

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and Free WP Themes
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net