Archive for the ‘Culture’ Category

Քեզ մոռացա…

Քեզ մոռացա , մոռացա այնտեղ, ուր որսորդները խիղճը կորցրին, և ճերմակն օդում մի վերջին անգամ պար եկավ քամու նվագի ներքո ու խաչվեց հողին: Քեզ ես մոռացա , ճամփաբաժանին, ուր օդում հազար ճայեր խեղդվեցին, իսկ նավերն այդպես էլ հողին չհասան, ծառերն անպտուղ,անսեր մնացին, իսկ արևները ծովը նետվեցին և էլ չգտան ետդարձի ճամփան:

Կրքի եւ սիրո մեղեդի

Մեղմիկ շոյելով մարմինս մոմե, շուրթերդ դանդա՜ղ կիջեցնես ներքև, ապա մեղրահոտ մատներով կոպիտ կհպվես կրծքիս և կհամբուրես ՝ կուրծքս կդողա՜:

ԱՌԱՋԻՆ ԳՐԱԴԱՐԱՆՆԵՐԸ ԵՎ ՔԱՂԱՔԱԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ԿԵՆՏՐՈՆՆԵՐԸ

Հին Արևելքի գրադարաններ (Շումեր, Ասորեստան-Բաբելոն, Խեթական պետություն, Եգիպտոս) Գրադարանը  և  «նախագիտական գիտությունը» Գրադարանների գոյության վերաբերյալ առաջին տեղեկությունները վերաբերում են Միջագետքի ժողովուրդների մշակույթի ծաղկման ժամանակաշրջանին` մասնավորապես Շումերական պետությանը: Մեզ  հասած հնագույն տեքստերը թվագրվում են  մ.թ.ա. 3000-2900 թվականներին և իրենցից ներկայացնում են մնեմոնիկ և պատկերային գրեր, այլ կերպ ասած՝ ժայռապատկերներ:

-Մենք ենք ուշացե՞լ, թե՞ կերն է օդից այսպես չորացել…

Ընդարձակ հանդում՝ գետակի ափին, առավոտի պաղ շաղը կանաչին՝արածում էին իրար կողք կողքի՝ նույն գոմում ապրող էշն ու ոչխարը:

Իմ հեռացող գարնան շուրթին կանաչահյուս վերջ է խաղում

Իմ հեռացող գարնան շուրթին կանաչահյուս վերջ է խաղում, Սրբագործված այգիների մեղմ հովերն են հուշերգ մաղում։ Դեռ աշունոտ, պա՜ղ սրտերում կռունկները նոր կյանք հինում, Ցորյանների թավ նազանքը հրաժեշտի գավն է պարպում։

ԸՆԴՎԶՈՒՄ

Իմաստուն լինել,ազնիվ արարել, Այս պղծված դարում՝ ամոթ է դարձել… Անմեղն է դատվում այն իմաստությամբ, Որ ստեղծել է հենց իր կացությամբ… Քծնելը հիմա ամոթ չէ հարկավ, Ամոթանք նրան,ով տարբերում է կեղծը՝ շինծուից, Ով չի սատարում կաշառակերին՝ Որբի բերանից՝ հա՛ց գողացողին, Ու հանուն փորի՝ սուտ զրպարտողին…

Մեր դարի հայը՝ մե՛նք ենք լինելու

Իմ դարի հայը՝ ե՛ս եմ լինելու, Նախնյաց վրեժը՝ ե՛ս եմ լուծելու, Ե՛ս եմ իմ ազգի բաց վերքի վրա, Բալասան դարձած աղոթք անելու։ Իմ վաղվա հային՝ ե՛ս եմ ծնելու, Հայորդու ոգով նրան սնելու, Որ կանգնի նախնյաց հողերի վրա, Ու մի հարվածից աշխարհ դղրդա։

Կանգնի՛ր լռություն…

Կանգնի՛ր լռություն, սպասի՛ր, ո՞ւր ես հապաղում: Ինչո՞ւ ես փորձում ինձ մոլոր թողնել  խառնիճաղանջ մտքերիս տհաճ աղմուկում: Չէ՞ որ կար ժամանակ, երբ քո թևերի մեջ ինձ բարուրած՝ թույլ չէիր տալիս, որ շրշյունն ու հնչյունը ականջս շոյեին, այլ էլ այն ժամանակ, երբ շունչս խորովվում ու հոգիս, ձուլված պղնձի նման աչքերիցս թափվելով, այտերս էր այրում.

…մարմնիս չդիպչե’ք, թողեք ինձ հոգիս և մի բուռ էլ հող

Վերցրեք երկինքս, արևն ու դողս, առավոտներս` անտուն,անվերմակ: Կրծեք արմատը հաստաբուն ծառիս և պտուղները արև չտեսած` պոկեք արգանդից, նվիրեք քամուն:

Եկել եմ… Եկել եմ, որ պատմեմ, թե ինչն է փոթորկել մտքերս ու անդորրս…

Եկել եմ… Եկել եմ, որ պատմեմ, թե ինչն է փոթորկել մտքերս ու անդորրս, որ կիսեմ քեզ հետ այն ամենը , որ ունեմ հոգուս թերթիկների արանքում խնամքով դասավորած: Հիշողություններ, որոնք նմանվում են դեռ մանուկ հասակում գրքի էջերում թաքցրած, չորացած ծաղիկներին ու թիթեռներին. ինչքաաան գույներ կային նրանցում զետեղված:

Bloody News From My Friend

Vahe H Apelian – 30  04  2020 ”Bloody News From My Friend”, “Կարմիր Լուրեր Բարեկամէս (1)” (Garmir Lourer Paregames) is the title of one of Siamanto’s books. It was a fairly well known book title in my days attending Armenian School in Beirut. But, I often wondered why Siamanto gave the book such an odd [...]

Մեկ-մեկ մտածում եմ, թե ինչի՞ համար է գրականությունը, ինչու՞ այն կա: Գուցե պարապ վախտի խաղալի՞ք է…

ԳԻՐՔ ԸՆԹԵՐՑԵԼԸ «ԴԶՈՂ» Է Մեկ-մեկ մտածում եմ, թե ինչի՞ համար է գրականությունը, ինչու՞ այն կա: Գուցե պարապ վախտի խաղալի՞ք է, երևի թե չէ, մտքի ու զգացմունքի գերթանձրացու՞մ, դարձյալ չէ, աշխարհաճանաչողական գործի՞ք, դե չէ՛ էլի, չէ: Բա ի՞նչ է ուրեմն, տակն ի՞նչ մնաց, որ չասացի: Երաշտությու՞ն է, նկարչությու՞ն է, գուցե սեփական վերջավորության գիտակցումին անհաղորդ անհատ մարդու [...]

Ես չեմ սիրում միջակության այդ կերպարը

Ես չեմ սիրում միջակության այդ կերպարը, Միջակ մարդը ո՞վ է դարիս, Եվ կամ միջակ այդ կերպարին Գլխավոր դեր ո՞վ է տալիս։ Պետք է լինել միշտ գագաթին, Բայց ո՛չ երբեք վերից նայող, Պետք է հասնել անհուններին` Հենվելով քո լայն թևերին։

Հորս փոխանցեք միայն, քնելուց առաջ մորս ոտքերին մի տաք շալ գցի, մորս ոտքերը հանկարծ չսառչի…

Եթե ես զոհվեմ, հիշեցրեք մորս, որ ես պատերազմ էի գնացել, կռվում էի գիտակցելով` ում հետ ու ինչի համար, թող իր Աստծուց չխռովի ու չանիծի թշնամու մոր արգանդը: Բացատրեք նրան, որ պատերազմը բակի կռիվ չէ տղաների հետ, որ իրար մի լավ ծեծեինք ու ողջ մնաինք:

ԿԱԿԱՉԸ

  Մի վայրի կակաչ Լեռան զով կրծքին Ճոճվում էր կրակ Թիկնոցը հագին. Հազար երանի Նրա ալ երգին: …Բայց ձևացնում էր Ճիգերով վերջին Թե լույսն իրեն թագ , Արևն հովանոց, Եվ անհաղորդ է Բնության վերքին,

Թուլացող մեր նյարդերի ժամին, որ գիշեր է կոչվում

Գրականությունը կյանքի գեղարվեստական վավերացումն է՝ կենդանի այնքան, որքան անկեղծ է գրողը։ Առաջին դեմքով «անկեղծանալը» բոլորի առաջ մերկանալու պես մի բան է, բայց հենց այդ մերկացումն է, որ թույլ է տալիս հպվել պոեզիային։ Ու որքան էլ, հեղինակն իրեն գրող չի համարում, այնուամենայնիվ կյանքն հաճախ է վավերագրում պոեզիայի լեզվով։   Վանդակներդ պիտի շոկոլադե լինեն Որ հալեցնեմ կաթ-կաթ, [...]

Հայերեն գրքերի անցյալը և ապագան

Դա շաբաթներ առաջ էր, ընկերոջս՝ Րաֆֆի Դավթյանի հետ կանգնած էինք Բեռլինահայ Համայնքի՝ Հայ Տան սրահում տեղադրված՝ գրադարանի առջև, որտեղ խնամքով ղասավորված են հայության և հայկականության վերաբերյալ գերմաներեն լեզվով գրքեր։ Պարզվեց, որ այդ պահին, մեզ երկուսիս նույն հարցն էր մտահոգում, ի՞նչ է լինելու հայ գրքի գալիք օրը սփյուռքում, դատելով մեր համայնքի գրքերի օրինակից, դրանք մատնվելու են [...]

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net