Թա’փ տուր ծնկներիդ փոշին,
Հրաբոսո’ր կին,
Քո հրաբխի լավան միշտ է ժայթքելու
Եվ այրելու է անցյալի ոտնահետքերը…
Քո շաղ տված արնագույն վարդերի բույրից
Դեռ արբելու են սիրո գերիները…
Բայց դու մնալու ես անհաս ամենքին`
Դառնալով հրե հարսը երկնքի:
Երկնային սիրուց նոր արևներ են ծնվելու`
Լուսավորելով արդարների օրերը մթին:
Եվ հաղթանակի պսակը միշտ է փայլելու
Քո անպարտ գլխին, քանզի ծնվեցիր`
Մենամարտելու կյանքի հետ
Եվ հաղթելու կյանքին…
Վառի’ր բոլոր ջահերը, հրե’ կին,
Թող հաղթանակի բոցը համբուրի
Երկնքի շիկնած այտը,
Սրբի’ր, արցունքներդ, հաղթանակա’ծ կին,
Երկինքը հոգնել է անձրևելուց…
Թող ժպիտդ նետի պես սուրա
Եվ զարկվի արևի կրծքին,
Որ փայլեք միասին, արևե’ կին…
Շողա’, թոթափի’ր մենության ցավը,
Դու դեռ երկար ես լուսարձակելու…

Հայուհի Սուսաննա Ղազարյան

 

бутони към социални мрежи

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.