ցրտահարվում եմ
չծռվող ճյուղի նման`
կանգնած…
տերև է կաթում թևերից
իմ պաղ,
հողը գրկում է համբույրը
նրա…
ցայգաթիթեռի թռիչքն է
լսվում,
հանգրվանում է
դալուկ մատներիս`
մի վերջին անգամ…
ցրտահարումը թեյի գդալով
սառույց է լցնում
տակառը խղճիս…
այնտեղ, շատ հեռվում,
գիշերաշրջիկ
կապույտ մի խարույկ
ծուխ է արձակում…
ցրտահարվում եմ
իմ բառերի մեջ,
ապա հորինում
անկողին մի տաք,
պատսպարվում եմ
բարուրանքի մեջ…
քեզ հորինել եմ
բա(յ)ց հավատում եմ`
ցրտահարվելով…

Ն. Ավագյան

 

Բանաստեղծությունը՝ ՆԱՐԻՆԵ ԱՎԱԳՅԱՆԻ

Կարդում է ԳՈՀԱՐ ԱՎԱԳՅԱՆԸ

https://www.facebook.com/100008278625773/videos/2629377667348162/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

сподели ме

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.