Եղե՞լ են օրեր,
Երբ անձրևը թանկ հաճույք է եղել …
Ագահի նման վազել ես փողոց
Քաղցր կարոտը ջերմ փայփայելու…
Եղե՞լ են օրեր,
Երբ թաց կաթիլը վարար անձրևի
ինչպես մարգարիտ,
Այնպես մեղմիկ է մարմինդ շոյում,
Կարծես ծոցի մեջ քեզ ամուր գրկել
Ու բաց չի թողնում…
Ապրելով պահը այդ նուրբ խենթության`
Լուռ ճաշակում ես համն ազատության…
Ո՜վ ազատություն,
Այնքա՜ն անուշ ես, այնքա՜ն դուրեկան…
Թույլ տուր կաթիլը մարմինս շոյի,
Որ ես շատ երկար վայելեմ համը
Խենթ երանության…

Հեղ՝ Նյուշա Հակոբյան

сподели бутон

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.