Ով կի՜ն, մոռանում ես մի քիչ կին լինել…

Ծով են աչքերդ կին,
որտեղ խեղդում ես հույզերդ գաղտնի
և կարոտներդ հոգուդ փաթաթված
խառնում ալիքին քո սևածովի։
Հող է մարմինդ կին,
որտեղ թաղում ես սեր, արբունք ու կիրք
և վարսերդ ուսերիդ խաչված
տրվում ավազեհատիկին
և մոռանում ես ինչ է թույլ լինել։
Հոգիդ ապակի, սիրտդ երկաթ է կին,
ափերդ վաղուց կարոտ են ափի
իսկ փարթամ կուրծքդ մեռոն է կարծես
կում է դարձել ծարավ շուրթերի
Ով կին որքա՜ն դատարկ ես։
Մարմինդ հողե կարոտ քնքշության
խեղդում ես քո մեռյալ ծովում
այս լիրբ աշխարհից’ կարոտ մերձեցման
մի՜ բուռ կյանք պարտք անում
և հեռանում ես կարմիր քաղաքից
քեզ հետ տանելով բախտի մի կաթիլ
մի պտղունց սեր, մի գդալ կարոտ
հազար ու մի գիշեր
և ճանապարհին այդ կիսատ,թերի
Ով կի՜ն, մոռանում ես մի քիչ կին լինել…

Անի Հերունի Սաջյան

 

споделяне на връзка

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Powered by WordPress | Designed by: All Premium Themes Online. | Thanks to Top Bank Free Premium WordPress Themes, wordpress themes 2012 and
©Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը www.norkhosq.net-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական արտատպումը, տարածումը, կամ հեռուստառադիոընթերցումն առանց www.norkhosq.net-ին հղման արգելվում է:Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: Կայքը պատասխանատվություն է կրում միայն «Նոր խոսք» ի ստորագրությամբ նութերի, կարծիքների եւ դիրքորոշումների համար: All Rights Reserved, www.norkhosq.net, info@norkhosq.net